" پرنده هاي قفسي عادت دارن به بي کسي"

همين الان تو ماشين داشتم به يه نوار ده قرن پيش گوش مي كردم که براي خودم شعراي استاد سهراب سپهري و فريدون مشيري و فروغ جونم که با آهنگاي صامت بک گراند گذاشته بودم گوش مي كردم, كلي خنديدم به صدام که چقدر جوون بود و به خودم که چه حالي داشتم چقدر پر احساس و غريب بودم يادش بخير بايد يه اجرايه جديد بکنم ولي از يه طرف دلم هم کلي گرفت از اينکه چقدر آدما در مدت زمان کوتاهي عوض ميشن و اينکه غربت چقدر آدم رو ميسازه و اينکه آدم ها چقدر به همه چيز زود خو ميگيرن و ياده اين شعره قميشي افتادم" پرنده هاي قفسي عادت دارن به بي کسي" .آدم از تنهايي چه کارايي که نميکنه, بعده ها يادم باشه بدم بچم حتماً اين نوارو گوش کنه