امروز به يکي از آرزو هاي بزرگ زندگيم رسيدم .گفته بودم که يه راه مخصوص دوچرخه سواري از بغله خونمون رد ميشه? با يکي از دوستام تا دانشگاه دوچرخه سواري کرديم اونم ساعت 10 شب! جالب نيست? ميدونين چي باعثش شد ?يه دوچرخه سوار معلول ديدم که با چه شوقي دوچرخه سواري مي كرد. از خودم خجالت کشيدم, ديدم با همه سلامتيم چقدر نا شکري ميکنم و از نعمتايي که دارم استفاده نميکنم. الان خيلي خوشحالم .ديروز دوره 10 روزه رژيمم تموم شد .رفتم خونه ي يکي از دوست هايه ارمنيم و برام فاله قهو گرفت. بعد هم چمدون پيچيدم. تقريباً آمادم فقط مونده ... کتابه" 11 دقيقه" هم داره يواش يواش تموم ميشه حتماً راجع بهش مي نويسم. خيلي هم خوشهالم تا چهار روزه ديگه خواهرو داداشمو ميبينم .واي چه احساسه خوبي !