يه بتري شراب دارم که چند وقته همين جوري چشمک ميزنه وقتي دپ ميزنم سعي ميکنم نگاهمو از نگاهاي وسوسه انگيزش دور کنم, ولي الان شايد وقتشه. وقتشه که به سلامتي اين زندگي دو سه تا شمع قهوه روشن کنم که بوش آدمو ياده تلخيه زندگي ميندازه ولي با اينهال هوس انگيزه... ليواناي واين هنوز آکبند توي كمده... بيخيالشون مگه ميخوام جهاز ببرمشون! بازشون ميکنم به سلامتي اين زندگي يه مشت يخ از تو جا يخي بر ميدارم ,نه بي خيال ميشم به اندازيه کافي سردم. دو تا ليوانو پر ميکنم يکي براي خودم يکي براي زندگي, سرنوشت ,يا هرچي... به سلامتي اين زندگي... يه قلپ ديگه به سلامتي اين زمونه و بعد تا آخر سر ميکشم ....به سلامتي خودم,گور باباي زندگي... گيج شدم نميدونم چرا سرم درد مي گيره ...اين جفنگيات چيه ديگه?جاي بابا بزرگم خالي که بگه :"عوض ناشکري دختر يه سر برو پائين شهر زندگي اين بدبخت بيچاره هارو ببين"...اما اين حرفا کدومه?درد همه جا هست...به بالا پايين بودن ربطي نداره. .راجع به "زنده به گور" صادق هدايت شنيدين?! اينکه ميگه روئين تن شده ام . روئين تن.هدايت ميگه:" اينکه در افسانه ها نوشته اند حکايت من است!" اما من فکر ميکنم يجورايي هم حکايت منه. اينکه آدم ديگه انقدر ببينه يا تحمل کنه اگر هم که آدمو از بين نبره انسانو قوي تر ميکنه طوري که بطور كلي ميگه گور باباي اين زندگي... از اول تا آخرش فقط يه خوابه يا شايد هم يه کابوس يا يه رويا , ولي هر چي باشه يه خوابه اونم که ارزش ناراحتي نداره. آدم يا عادت ميکنه و روئين تن ميشه يا همه چيزو يجور ديگه ميبينه ...اونجاست که ميگه" اهميتي نميدم چطور قضاوتم کنن,به دنيا و مافيهاش ميخندم.... ميخندم