کودکانه باور کردم زندگي جلوه اي دارد با تو
من همي پنداشتم که زمانه بس رويايي بلند است با تو
شبو روزم گذراندم و نديدم اثري از عشق در چشمانت
منه خوش باور ساده پس چه ديدم که شدم گمشده ي رسوايت
در نهانخانه قلبت هر چه گشتم به جز از سنگ يخ سرده وجودت که نديدم
رد پايي به جز از آن همه عشقي که نثارت بود ديدم
اندکي طول کشيد تا به شکست پره پروانه احساس رسيدم
وان زماني که به جز از شعله سنگين ندامت رنگي در آينه نديدم
شرمم آمد که بگويم سهم من از عشق تنهايي نيست
ولي افسوس پاسخي بابت اين همه نامردي نيست
من به دنبال سكوت شب دويدم
از اين نا مردميها دل بريدم
ارادتمند پرستوي مهاجر