گناهش اين بود که زندگي را تمام ميخواست... فراموش کرده بود که چشم براي گريستن است, نه براي ديدن ...در وسوسه رفتن بود.... چشمانش بزودي نميديدند و اين را ميدانست..... مشکله بيناييش از چند شب نديدن شروع شد بزودي بيشتر روزهارا هم نميديد..... تصور نديدن زيباييها و مادرش را نميکرد.ترس از نداشتن يک سرپرست...ترس از وبال گردن مادر شدن ... شيداي ديدن بود و شيفتيه رفتن............................................................................ صبح روزه بعد اورژانس جلوي در خانه بود... و اهالي كوچه دور جسد دخترکي بيگناه گرد آمده بودند. حالا زندگي ,مادرش و همه را با لبخندي از ته قلب ميديد.

روحش شاد