هميشه فکر مي كردم مشکلي وجود نداره که حل نشه... دردي نيست که علاجي نداشته باشه ........ولي فکر کنم

اينا همش سورئاليسم بچگي بودن... امروز فهميدم گاهي اتفاقاتي ميفته

که هيچ راه حلي ندارن ...هيچ دلگرمي نميشه داد که بعضي آدم هارو آروم کنه.

اصلا خجالت ميکشي همدردي کني.... گاهي يه جوري ميشه که آدم ترجيح ميده راجع بهش حرف نزنه...رئاليتي بدجوري قدرت تجسم رو از آدما ميگيره,فقط باعث ميشه که کمتر ناشکري کنيم...هميشه از اين بدتر هم وجود داره