فردا که خورشيد نگاهت در پس اقيانوس اشکهايت غروب كند

, فردا که قلبت همچون بال پروانه اي گرفتار بي ميلي صامت شد... فردا که لبهايت به رنگ زمستان خاموش و بي انتها شود

.... فردا که جستجوي سراب روياهايت به ثريا کشيد....فردا که انتظارت براي روييدن گلهاي واژه اي جديد به يلدا رسيد

... من را بياد بياور

نشانيم را اگر خواستي از کبوتري عريان در انتهاي کوچه قداست بپرس

مبادا که دير کني...فرصت تنگ است و معراج اطلسي ها نزديک