بدرود

دگر مرا صدا مكن

مرا ز جام باده ام جدا مكن

كه جام من به من جواب مي دهد

به من كليد شهر خواب مي دهد

درون خوابهاي من تويي و دستهاي مهربان

تويي و عهدهاي استوار و هر چه هست عاشقانه پايدار

برو مرا صدا مكن

ز كوچه خوابهاي سايه پرورم دگر مرا جدا مكن

صدا مكن چو سايه بگذر ازسرم

مرا ز سايه هاي دوستي سوا مكن

چه حاصلي ز شمعهاي بي فروغ ز خنده ها ز بوسه ها

چه حاصلي ز گفته هاي سر به سر دروغ ؟

تو از روندگان راه عشق نيستي

تو نيستي ز دل شكستگان

بگير راه خويش و تن رها كن از بلا

چو من دل رميده بلا مكن تن به سلامتت به درد مبتلا مكن

مرا به قصه هاي كودكانه در شبان هول جدا مكن

ازين غم قديم ازين غم نديم

صدا مكن دگر ترانه سر در اين شبان دير پا مكن

به خواب نازنين من به خواب ناز

كه من تمام شب نخفته ام

تمام شب به جام و جان جز اين سخن نگفته ام

وفا كن اي دل جفا كشيده باز

ولي وفا بيار بي وفا مكن

سياوش کسرائی