فهميدم چاره ام چيه... سفر, رفتن, رفتنو, رفتن ....تا جايي که ديگه هيچ اثري از اين زمين و آدماش نباشه. خستم ديگه واقعا نميکشم... سر بالايي زندگي بد جوري نفسمو بند آورده... اونم وقتي آدم کفش پاشنه بلند پاش باشه... هي ميخوام نيفتم ولي دوروبرم هيچي نيست که بگيرم... موندم که چيکار کنم, گرمم شده... بد جوري عرق کردم.... انگار خيلي وقته تو اين حالم... انگار تنم داغه... دست سرد مامانيم ملافه رو از روي صورتم کنار ميکشه... سرشو با نااميدي تکون ميده انگار دارن با خواهرم يه چيزايي ميگن, هذيون, کابوس... کي? چرا ?ميگن سكوت کنم,اما من که چيزي نگفتم.... چقدر اين صحنه برام آشناست... قبلا تکرار شده............... مگه نه? سرنوشت هي تکرار ميشه! اصلاً من کجام ?! کجا فکر ميکني? توي اتاقم ,روي تخت ....بدنم ميسوزه ...دردي احساس نميکنم, ولي ايندفعه دست مامانم يا کسي صورت تبدارم رو نوازش نميکنه... بهتر که شدم حتماً بايد از اينجا برم

.