به اين نتيجه رسيدم که هيچ وقت بچه دار نشم... تصميمم تا حدودي پيچيده است, ولي... يعني نميدونم زندگي خيلي عجيبه, لا اقل براي من که يه معماست..... با چه مسئوليتي بايد يه انسان جديد رو به اين دنياي پر از حادثه و غير قابل پيش بيني معرفي کرد? چه ضامني هست که بچتو با اون استانداردايي که براي خودت داري بزرگ کني? منظورم اينه كه انسان ها براي يه هدفي به دنيا ميان, ولي چند درصد از آدمها به تکاملشون ميرسن? چند نفر تا دمه مرگشون افسانه شخصيشونو دنبال ميکنن?به نظرم خودخواهيه اگه مادر و پدر فقط براي نجات زندگي مشترکشون بچه دار شن....البته من به هيچ وجه منکر لذت قشنگ مادر بودن نيستم ولي ترجيح ميدم دو تا بچه کوچولو اداپت کنم .اينجوري شايد باره گناه آدما کمتر بشه