تنها تر از هميشه... دست نيافتني تر از سهيل

..... روشنايي را به فراموشي سپردم و دخترک غرورم را زنده به گور کردم

.... شايد در کودکيم روياهايم را سايه غريبه اي به تاراج برده بود... شايد آرزوهاي کودکيم را در خم کوچه هاي دبستان زير خش خش برگ هايه پاييزي له کردم ....و

.....شايد همه را نقاشي کردم و زير بالشم براي فرشته ها گذاشتم,اما شايد خواب ديده بودم چون صبح زير بالشم غير از دستمال خيس چيزي پيدا نکردم,

شايد سرنوشتم در اطاقه ۳۲۶ بيمارستان در ميان فريادهاي از سر سيري, با کودکي ديگر عوض شده بود ...کسي چه ميداند...هيچ کس حتي مادرم