چه بيهوده در صحراي دلم پارو زدم

... جنگل انزوايم را به آتش کشيدم.... و

چرا بيرحمانه به جنگ منطق و روحم فرمان آتش بس دادم

پروانه احساسم را در ميکده سکوتم به جنون کشيدم ...... تمام هستي رودخانه دلم پلي بود که آن هم جاي پاي رهگذراني- که نامشان را

با نوک خنجر بر نرده هاي تنهاييش حک کردند- خرابش کرد

اما روزي ريشه زندگي را خواهم يافت و به تار و پود بودنم گره خواهم زد , تا آنروز اما, هنوز مهلتي باقيست ...پس به ديدار ستاره ي

خاموشم بر پشت بام احساسم خواهم رفت, تا من باشم که ديگر بادبادک سفيد همسايه را با بيخيالي به آسمان هوس نيندازم