و من در سه شنبه هاي تنهايي مثنوي ابديت را از بر کردم

... و در خميازه هاي عصرانه جمعه ها که زمان را کش ميدادند ,سمفوني بيخيالي را نواختم

... و من توقف عقربه هاي بي قيدي را روي ساعت وجدان شاهد بودم

...و زمزمه هراسان گل هاي خاطره را به آرامگاه فراموشي سپردم و

اينچنان بود که اشک هاي سرنوشت گونه هاي غرورم را گستاخانه نوازش کرد

شانه هايم را براي کشيدن کوله بار انتظار ورزيد و هستي" من" هست شد