اگه تو حالته خوابو بيداري چشاتو باز کني و از پنجره هواپيما بيرونو نگاه کني... اگه قشنگ ترين صحنه زندگيتو در اوج آسمون و از

پس اين همه ابر ببيني, چه احساسي پيدا ميکني?! نميدونم چه مدت تو اون حال بودم ولي وقتي به خودم اومدم که آخرين مسافر اون

هواپيما بودم... حاضرم نصفه زندگيمو بدم تا يباره ديگه اون صحنه برام تداعي شه ....درست مثله قصر بالاي ابر توي لوبياي

سحرآميز.. عجيبه که نميتونم احساسمو بيان کنم... حتي نميتونم بيشتر بهش فکر کنم............ بارامو که تحويل گرفتم فقط به يه چيز فکر

مي كردم که روياهاي محال هم گاهي حقيقت دارن