داشتم به اشتباهاتي که تاحالا تو زندگيم کرده بودم فکر مي كردم .... طياره ساوت وستي که سوارش بودم شروع به لرزيدن کرد ....(صد رحمت به هواپيمايي ماهان و ايران اير) داشتم کابوس مي ديدم ....بيدار شدم ... هنوز داشتم به اشتباهاتم فکر مي كردم... ۲باره

بيدار شدم ...زندگي پس همش يه خوابه! نيست? هي بيدار ميشي و تو بيداري ۲باره بيدار ميشي..... تو کتاب دكتر داير خوندم که بايد در بيداري مرد....( همونطور که رومي هم اشاره کرده تو داستان طوطي و مرد بازرگان) بايد به يه جايي رسيد که تو زمان محو شد و من دقيقا به شخصه به اين نتيجه رسيدم وقتي که تو مدت پرواز مقدار مجهولي از زمان رو گم کردم, يعني اصلاً مطرح نبود !ديروز ,حال و فردا در حقيقت همين يک لحظه بود ,منتها در مقياس عمر انسان.... داشتم فکر مي كردم که ديگه اشتباه نکنم.... داشتم خودمو سرزنش مي كردم.... بعد كلي ناراحت شدم... سريع پشيمون شدم.... آدم فقط با اشتباهاتش بزرگ ميشه و خالص ميشه ....اشتباهات فرصت ها هستند... پس دوباره چشامو بستم و از خدا خواستم فقط کمکم کنه كه از اين به بعد فقط اشتباهتمو تکرار نکنم, همين