آموخته ام که زرد پر از حقايق است

خوش باش که عمر ناب اين چند لحظه است

نوشا که جام زندگيي شکستني ست

آموخته ام خزان بهاريست که عاشق شده است

اين است که با درد هماغوش شدست

مي نوشم و مي ريزم و خرسند ز سرمستي خود

ترسم که ز خواب خود بيدار شوم