هنوز هم تهران مرا از خوابم ميرهاند

.... از يوسف آباد تا چراغاني هاي درکه... تا...... تا آن درخت پر از کاج همسايه

تا خواهرم که دفتر مشق بدست زير ميز کمين مي كرد........ تا... تا مادرم که هر روز از اداره با بسته سبزي پيچيده در همشهري ميامد.... تا پدر که حسابان برايم ميشکافت.... تا صبح جمعه با شما و چاي و مرباي خوشمزه مادر

... تا وسوسه هاي خانه مادر بزرگ ....تا آخرين باري که دوره هم... همه باهم..... نشسته بوديم, پدرم زود بخانه آمد, گفته بود فردا دختر بزرگم مي رود....براي هميشه .... آن روزها رفتند

تو نمی دانی اما .. تهران مرا به مصیبت های کهنه می برد .. به درد های دور ... من هیچ نمی گویم اما .. تو هم نپرس

.. فقط برایم دعا کن, دعا که عاقبتمان به خیر شود .. من حالا فقط به تو، به دعایت به گذشته امید دارم ... همین