دلتنگی های نقاش خیابان بیست و یکم

"Copy Conforma"

2012-01-10T10:29:00.000-08:00

Finally got a chance to watch Kiarostami's Certified Copy and was amazed by how feminist a man can be in his approach to filmmaking. Atleast I'm happy the world is not completely out of masculine idealistic feminists and there are still some hope ;)

It made me really thinking...which ofcourse had crossed my mind before...where does being simple becomes complicated and where is the boarderline? When did people stop being originals and is there really a proof that there's an original version of a thing or is it relatively arbitrarily? Was Mona Lisa's smile an original? Or was she told to smile in such a way by Davinci, which in that case wouldn't make it original anymore....Should we care about an Original or its certified versions? or does it not matter? Is a copy of a thing less valuable than the original and what if the original is lost? Do we treasure the copy anymore? What make a "thing" originally interesting? is it the way it makes us feel? Is perception of a "thing" subjective in nature and imporatant in the way it makes us feel a certain way?Is being married to any man better than being single?and why as women we choose to be sensitive and so fragile? Is it all part of our tendency to be certified copies of an ideal figurative constant?Does marriage mean sacrifice and compromise or does it mean freedom?Does it mean two people can live separate lives as individuals or does it mean they are bound to be united as one? Why as people don't we stop complaining and enjoying what we really have instead of wanting a so called copy ?Are the Originals, although being rare and authentic , an act of bravery and far from our twined believes of social standards/dogmas?

Highlights of 2011

2012-01-05T14:08:00.000-08:00

PS Convention,MVP Nominations,leadership Bonus,Series 26, My very first self-made sushi,Series 65,UA Interview,Engagement session,discovering a mentor,prewedding dilemmas,sisterhood mysteries,Bikram,UA,wedding planning, recognzing my friends,Bachelorette, xroomy bitterness,AsiaSf, my bestest friend's wedding,Bittersweet moving (again), just the 2 of us,Dtwn,family reunion, big day,Argentinian dance,Chicago, first class,
first real snow,Napa, Europe Honeymoon,old friend reunion, Seattle,Cooking class with Hubby,Meeting Pedro Almodavar,sending parents on trips,Asghar Farhadi,Inspired by Women's LC,Honolulu w loved ones,Mad Men,Ski @Aspen,Solo time with A&R,Inspired by "Talking With".

2011-09-23T15:51:00.000-07:00

نمیدونم چرا این چند سال اخیر باید زور بزنم تا بتونم بنویسم...قبلنا خیلی‌ برام راحت تر بود، حس می‌کنم که همیه نوشتنیهارو و گفتنیها رو نوشتم...شاید ازین به بعد نوبت نا گفتنیها باشه...نا گفتنیها خود بسیارند و به‌‌ قول دکتر شریعتی ارزش هر کس به چیز هاییست که برای نگفتن دارد...شاید هم به قول فرهاد، گفتنی‌ها کم نیست، من و تو کم گفتیم،من و تو کم بودیم،مثل هذیان دم مرگ از آغاز چنین در هم و ٔبر هم گفتیم...................................................................نمیدانم کم لطفی گنبد دوّار بود و یا قسمت این چنین سرشت...میدانم که ‌ اگر اراده کند دیگر محالی نیست پس حتما قسمت بود،گاه کم لطفی روزگار ،داستان سرنوشت است...این فرضیه من است، قضاوت با تو اما اگر تو نغض فرضیه می‌کنی‌،حساب کوتاهی‌‌هایت را تقصیر روزگار نگذار، عادلانه نیست

2011-08-15T15:36:00.000-07:00

Today is a special day...We made it through a whole month...I'm officilly married to Mr. M.S. for 31 days now!

we've moved into to our little cozy apartmemt in downtown and barely finished settling with all the shoppings and to do lists...although it's not always sunny in this side of the world, we have managed to stay calm and avoid the rain...I have to admit it takes compromise and selflessness to stay married and happy,but it's necessary because happy people can move the mountains and change the world..Cheers to two happy faces and long lived marriage=)

2011-07-08T16:06:00.000-07:00

Precisely in 7 days,one hour and 52 more minutes, I'm getting married to Mr. M.S and we will live happily ever after...just like fairy tales..well although I don't believe in fairytales anymore, there are still someways to live a fanasy life...but ...the thing is , I still have hardtime, looking into the world from a married woman's eyes...maybe cuz I'm still not one, but it seems that everything is happening in the speed of light these days...I just turned 27 and even with that I'm in denial...I guess everybody has their own doubts and moments, but my question is, when do we know for sure if a decision is right...and do we ever know?
People ask me how I feel, and I don't know the feeling, it's nostalgic, it's mixed,it's like a taste of a diet pepsi,exciting yet predictable...it's like a documentary unfolding, to see your whole past unfloding into present and wondering about the future...It's strange to feel older, to grow up,to be obligated to grow up, to think in a certain way, to agree with someone when you may totally disagree,to learn to get hurt, to be ok to get hurt, to be patient,to be diligent,to be calm yet passionate, to be a lover and a giver...despite the strange feeling, I have excitement to move into our new apartment, to create a family and to live a life I always have dreamed of...to not have to go the distance and constantly being on the road, to be settled and stop being an immigrant swallow...
my dad who was visiting sometime ago, told me "My daughter, you have to throw away your childhood dolls you still have in your room"... that's what scares me, having to separete into a womanhood with no dolls, no signs of obliviousnous and irresponsible laughs...If this is me and I'm commited to do this, I'll change the rules...There'll be our rules!

2011-05-27T13:21:00.000-07:00

We used to be so in love...I doubt we are still the same ...I had heard it before, I was told to believe that love doesn't last forever,and after a while is how much you are used to each other that matters... which stage are we at? and we are not even there yet!Did I pass the red light? or is it still yellow? which way to go?Or is a u-turn not legal...?!

It makes me worried, maybe I'm very vulnerable now or maybe too sensitive? Maybe it's just my extravert side taking over ? I have no clue... Is it what it was all about? I need help, and this pressure is killing me . I have nightmares ...the St. John's Wort didn't work either ...I need to go away...an island...for a lifetime,oh I miss those days...

2011-04-11T14:32:00.000-07:00

It was my best friend's wedding last night and I'm very very happy and thrilled for her;I remembered 10 years ago when we would spend hours on the phone ,abusing our free Verizon mobile-to-mobile minutes,listening to each other's mumble's,breathings and endless complains about almost everything and giving each other a naive but the best possible advise.Perhaps I don't need to mention this but at times we were negligent of each other's presence on that side of the line and would not give each other a chance to talk,rather starting conversations and switching topics as our sense of urgency and ego was pleased-Ok,ok more like me than her,but we simply wanted to have somebody in our unbearable still and silent life to share our ordinary and thought-provoking moments. Above all, we were each other's keepers.She probably knows about mylife events and details more than anybody else on this planet and so do I. It's nostalgic but we are both living hectic lives now and hardly find the time to catch up with the routines. It makes me very emotional and I know I'm being selfish. Last night, while I was holding up the cloth and and grinding the sugar cane before they exchange their vows, it suddenly hit me that she is no longer single and we are no longer in that era and I'm no longer a teenager. I myself am soon to be married.Part of me didn't wanna let that era fade away,but I hope our dreams, motivations, courage and advetures still be the same and never cease being a curious kid. I hope a few years from now, and many years from now we still take the time to share our life's moments together and be part of each others' laughter and if we have to ,our sadnesses.

And so a new chapter began in my life yesterday,seeing my darling girlfriend getting married to a wonderful man in a gorgeous gown,looking all stunning and seeing her growing out of a single girl from our tails of sisterhood and leaping into a life of a married woman;acceptong the life's turn overs and changes as a necessity to evolve to complete human beings even if we have to grow out from teenage years and assume the life of an adult. In fact we have been adults, long before we dare to acknowledge it;My dear Rosha,thank you for being a blessing and always being an inspiring figure in my life.

Hallmarks of 2010

2010-12-30T16:46:00.000-08:00

Big Bear,Ski,Tuesdays with Morrie,HUD OC,Lake Arrowhead,Lay off, Interview,job offer,Santa Barbara, Lotsa BPMs,Moving back to OC,Good-bye Pasadena, Life License, Series 6 & 63,WOW, AWOW,womanhood transformation,1st Bridal show,Inner Circle,Loan Modification,Money Management Wisdom,Oklahoma,Anger letters,financial seminars,A lovely and memorable day at NWB,Palm Spring,Limo,USC, Proposal,Engagement,Private Airplane,SB,BD @ Lake Elowin,Dubai Embassy nightmares,A&R arrival to the land of oppurtunity,Long Island Business Trip,Falling in love with Nixon library,wedding dress,Magic of Thinking Big,family reunion after five years,experiencing life at a whole new level.

2010-11-18T16:33:00.000-08:00

به اين نتيجه رسيدم كه من نبايد مادر
بشم...يعنى واقعا انرژيش رو هم ندارم...مادر شدن واقعا مسئولت سنگينيه هر چى فكر ميكنم ببينم

مشكل كار كجست پيداش نميكنم...يا عيب از تفاوت ذاتمونه يا از تفاوت دو فرهنگى كه توش بزرگ شديم...جالب اينجست خ من كلى هم رو خودم كار ميكنم كه مثلا مثبت باشم...الان تازه ميفهمم مامانم تو چه هالى بود وقتى خسته از سر كار ميومد خونه...خداييش زندگى در حال دو بدرد بچهدارى نميخره..نه كه فكر كنى دلم براش نميسوزه ها، اتفاقا با عكس، دلم واسش كباب ميشه بعضى مقه ها، ياده دوران فابيم ميفتم و موقعى خ ماشين نداشتم ، ولى من بحثش جدا بود...
من هميه صحبتم اينه اقا جون، تو زندگيت يه هدفى بزار و دنبال كن،بعد برو دنبال مسائل حاشيه...بد ميگم؟ خوب خيلى متاثفم كه اونجورى كه پيش بينى ميكردم از آب در نيومد ولى خدا ميدونه كه من تلاشمو كردم...فقط دلم ازين ميسوزه كه وقتى تا چند ماه ديگه عروسى كنم و ايز اين خونه برم، ممكن ديگه هيچ وقت رابطمون مثل اولش نشه...
فقط اينو ميدونم كه من براش چيزى كم و كسر نذاشتم،و كم لطفى هم باشه از طرف اونه و اق من وقتى ميومدم آمريكا يه همچين شرايط زندگى ميداشتم الان زندگيم فرق ميكرد
خوبيش اينه كه من دينمو ادا كردم و حداقلش پيش خداى خودم شرمنده نشدم

2010-08-18T09:46:00.000-07:00

آقای ام.سین. (نامزد عزیزم) چندروز گیر داده...میگه تو هیچ وقت راجع به من اینجا چیزی نمینویسی ...حق هم داره ولی‌ این بلاگ در رابطه با احساست و افکار منه نسبت به دنیای بیرون...
منو ام.سین عزیز الان یک ماهو پونزده روزه که پیمان بستیم، قول دادیم به همدیگه قبل از هر چیزی دوست خوبئ برای هم باشیم. توی دانشگاه با هم آشنا شدیم، ۲.۵ سال پیش ...کی‌ فکرشو میکرد؟...۲ ساله که باهمیم، ۷ ماه طول کشید تای خودمو راضی‌ کردم که بالاخره باهاش دوست بشم...هر کاری می‌کردم نبینمش نمی‌شد، آخرش یجوری یه جایی‌ بهم وصل می‌‌شدیم، جالب اینجاست یه سالو نیم هم با هم همکار بودیم،از تصمیمم راضیم. با هم بزرگ شدیم تو این مدت...یه ماهو نیم پیش، با لمو اومد دنبالم و اولین نقطه ای که تو دانشگاه با هم آشنا شدیم از م خواستگاری کرد، بعد با هم پرواز کردیم تا سنتا باربارا...عروسی احتمالا سال دیگست ولی‌ ما هنوز هیچ فکری راجع بهش نکردیم، بیشتر تقصیر منه، الان مشغولم آخه...و تک و تنها حوصلهٔ برنامه ریزی ندارم..عروسی بزرگ نمیخوام ولی‌ باید خیلی‌ کلاسی و با شکوه باشه...
ام. سین. عزیزم، دوست دارم :)
تا بعد...

2010-08-11T15:00:00.000-07:00

Finally,after 5 years...It's going to happen...I'm reuniting with my lovely angels again.

So grateful for that.Looking back, all those hassles and headaches was so worth it...I'm glad that they have a chance, like I did...to live here ...to experience life the way I did...but this time, they won't be alone, I'm here for them ...If nothing , atleast I have paved the path for them.

I forsee a bright future for us all here...so bright that we'll need to wear sunglasses ...I feel rejuvinated...Thank you Lord

2010-07-02T19:03:00.001-07:00

On my last day of 25...

I remember those days when I used think people really die at the age of 30...I was too young and naive..I laugh at those days now, I'm getting closer and closer to 30...
but, I'm happy and have been productive all my life...and above all, I have narrated a story...a story of an experience...of a life.

My accomplishments at this age:
Becoming the #1 queen at the one and only women workshop.
Getting life licensed-Education on Money matters
Pottered dishes/mugs and memories
Inner circle -although incomplete
Falling in love with Azi again
learned that I hate AutoCAD by all means
New job-new life
Gaining more understanding about my friends, people and dynamics of the relationships
Lotsa yoga

Hope
-
-
-
Cheers to more Birthdays

2010-06-03T23:26:00.000-07:00

روزگار غريبيست نازنين
عشق را در پستوى خانه پنهان بايد كرد....
شاملو

.
حندسه را ول كن....دو خط موازى در بينهايت هم بهم نخواهند رسيد ...در سرزمين نهايت ها ...ما كه جاى خود داريم

2010-05-23T23:47:00.000-07:00

I wish they knew, every bit of their distress is upsetting me

I wish they knew how lost I am when they are so imbalanced with their life

It's ironic, how us kids grow up and realize childhood is indeed the ideal case of living with parents...when roles are as they are supposed be...when your ego is small and accept mistakes and listen to lessons and prepared for punishment otherwise...

How disspointing it is when you grow up and realize those whom you conceived of them the most, are not the example...no more an idol...when you are old enough... not so thoughtful as you might have conceived of them and yet they try to be involved in every single venue in your life...

when they add nothing to your value but make you loose confidence

when they have nothing to say but drain you with what they don't have to say

and how oblivious they are to your growth, to your needs...when they shoot you on the leg and encourage you to race , and when you win they take credit for the success....How ignorant ....not so fare....not so fare

I think I now know what is the purpose of my life, well atleast one of them

to be a better parent for my child, to be more selfless and detached

2010-04-28T12:03:00.000-07:00

I have a feeling my life is forever changed...I see the universe now in the eyes of a queen.A queen that has masterd balancing the 4 goddess(Amazon, Cortizan, Mother and Madonna) inside and look at the world in a more subtly conscious way. Thanks to AWOW and my lovely queen comrades. I shared , and learned and embraced growth this weekend and I hope I could stay the same way for my entire life. I'm still emotionally and physically drained, but I feel relieved . I thank God and appreciate my blessings and I'm practicing the art of recieving. A queen walks and thinks and acts as a queen and shapes the reality by expecting maricales...And indeed I was voted a queen =)

2010-03-31T16:30:00.000-07:00

Life's circle is swirling around and I'm going for a ride, have been on a ride, but this time it's different. Same journey but different destination...
I'm moving once more time...de---tachment...I was told that makes me stronger and so it is...Every time I move, I get detached from something, somebody, this time it's my everything...I guess the purpose of my life could be not to be too attached to things around me and taking them for granted.I become stronger with every move I've made and I guess it makes sense now...the Art of Letting go...
so now what? same place but this time me in a bigger room,the one Ive never tried living in...
but God, I'm so grateful , I'm sure you know that already...I'll do anything to discover me and find you within
Universe , I'm up for the adventure, so bring it on

2010-02-21T23:07:00.000-08:00

چه اصراريست به ماندن؟ من خسته ام ...خسته .....ميفهمى؟
از هجرت خسته ام....از رفتن نيز...اما اين بار بايد بروم،،،،صدايم نكن، اين بار براى هميشه تركت ميكنم...اين طور بهترست،،،باورم كن، امروز نميفهى و ديوانه خطابم ميكنى اما فردا ها كه زنجيرى به دستو پايت نبود تا مانع بلند پروازى هايت شود ...ميفهمى

من خالى از انگيزه ام....هواى من سمى ست...اما تو برو...سبك بال و خيال
حق با تو بود، اين زندگى نيست..هر دو ساده بوديم
فروغ راست ميگفت، پرنده مردنيست ،پرواز را به خاطر بسپار

Happy 5th Birthday Parastooye Mohajer

2010-02-02T21:48:00.001-08:00

My blog turned 5 ... Looking back at these five years, at a glance, I see a toddler that has grown up and learned how to stand up and walk on her feet... I see episodes,stories, people and tales that have become legends...so quick passes are lives and so little we know about it at that instance...and what it may have to reveal...all these concrete moments...so grateful to have it all frozen here...so I drink to these glamorous and dazzling 5 years...cheers to new episodes, tales and beginnings!

2010-01-04T09:55:00.000-08:00

سالى كه گذشت

دو هزار و نه سالى بود آكنده از خاطره،پر از خنده، غصه ها و دلواپسى هاى كمرنگ...پر از خستگيها و نا اميديهاى خاكسترى، پر از اميد و از خود گذشتگى هايى سبز...سالى كه من دوباره عاشق وطن شدم

...

At one glance to my year :

Rose Parade,Palm Springs,New York,Graduation, Visiting Roxana, Malaysia, visiting the 1st Waterfall in my life, BD Surprises,Dreamality, Cycling, 25% Self realization,Teaching someone how to ski, Attended Stephen Hawking's seminar on Black Holes,Dr. Holakouee's seminars,Wine-Tasting in Solvang, Courses on Event Planning, stocks and Assertive Communication,LSAT,Confusion on future Paths,a night on the street at NACA,Discovering Pasadena Library, getting Goose Bumps from watching Iran on fire,Meeting new friends,Helping to bring a student overseas,Pottery,Old roommates reunion, Transformation seminars,falling in love with NPR, my very first "Khoreshe Bamieh", Fighting for my house, USC movie festivals,some of the most life-changing books,Feredico Aubele's concert,My very first Movie Screening,coworker-resolution at work,Ziba Shirazi, gaining techincal knowledge in my field

2009-11-21T23:48:00.000-08:00

Life has taught me to be strong...to be more than what I am ...to strech my horizons every once in a while and search for new beginings,or endings ,perhaps. To create,new boundaries...that's right creation of a life, a masterpice is what we are all supposed to accomplish in this life...No heaven or hell, only one chance...just this life

With every step I become closer to me , to my capabilities and as I'm entering my other chapter of life, I question, what is yet to come next? And I ask the creator, show me the way...show me the signs...give me belief..faith..hope....

2009-11-08T19:57:00.000-08:00

نازنينم...در خلوت خيالم به آغوشت ميخزم...با صداى گرمت به خواب ميروم و با نفس هايت نفس ميكشم...كاش اينجا بودى..كاش نميرفتى...كاش ميدانستى كه آغوش گرمت عادت است تركم نميشود....اما تو عادت نبودى كه از خاطرم محو شوى...تو خود زندگى بودى...هستى

...نازنينم در خلوته خيال خود ميغلتم تا شايد خواب چشمهاى مهربانت را ببينم

2009-09-25T16:07:00.000-07:00

On the last session of our Dreamality class,the teacher told us to apprecaite one another and be generous about it...A friend(who once was a complete stranger ) came to me and told me :"Azi , I really wanna appreacite you...You have this gracefulness and softness about you that makes people love you and look at you with respect"...And she said alot more, but the rest are not the issue in here. I really liked what I heard because she was being sincere and true, because she gave me hope that poeple do notice subtle things and that they can be generously expressing their feelings. I accepted her compliments with joy

............
Another assignment was to bend the spoons that each of us were given at the begining of the session...Although I couldn't bend mine on the first few trials, I learned that I still need to pure myself and be more present in the momentand above all, learn that I simplay am...I have a long way to go...but atleast Im starting my path and I know anyway I choose will be the right choice(there are many ways to reach to God),becasue I am the devine being and I choose to be the person of integrity throughout my life...I ,finally,bent my spoon in the car on the way back ...

2009-08-18T22:14:00.000-07:00

Once again I'm all on my own...I guess I'm old enough now to carry all these on my shoulders and accept all that is(sometimes I used to wonder why God gave me wide shoulders)...I blame me for being shy and simple, while that's the least childhood scar I carry with me along to these years...some certian traps in life, you can never get away from, no matter how positive and optimistic you are, things won't get any better...I always struggled to be the cause only to remember I'm still the effect of all these years f silence...

I know what I'm not but who I really am? I'm way different than "me" in my imaginations,
I'm tired already and I have only come this far...I want to believe someday I'm gonna wake up,free from all the roots and limitations but stranded like a sinking ship that no one sees the flames, whispering SOS...like a diving bell...with buterflies

2009-06-29T22:57:00.000-07:00

It's getting harder and harder for me to write in here...Some times I dream of writing things, saying words...words that never make their way to this blog...but are rather devoured in my silence and indifference...I wish I could stop the time,from growing old, from grown-up obligations, from unlimited expectations ...But here I am , seeing myself yet another year older...can't escape life and my destiny...
So many people I have met and so few of them I see
Life has taught me so many things and I have learned them all, like a well-behaved kid

...

After a while you learn
the subtle difference between
holding a hand and chaining a soul
and you learn
that love doesn't mean leaning
and company doesn't always mean security.
And you begin to learn
that kisses aren't contracts
and presents aren't promises
and you begin to accept your defeats
with your head up and your eyes ahead
with the grace of woman, not the grief of a child and you learn
to build all your roads on today
because tomorrow's ground is
too uncertain for plans
and futures have a way of falling down
in mid-flight.

After a while you learn that even sunshine burns if you get too muchso you plant your own garden and decorate your own soul instead of waiting for someone to bring you flowers.

And you learn that you really can endure you really are strong you really do have worth and you learn and you learn with every goodbye, you learn...

Veronica Shoffstall

2009-06-07T18:31:00.000-07:00

I'm not happy with the status quo and I need a change

A major change in my lifesyle,relationship and how I see things...

I need new glasses, don't care much about the brand, just wanna see better...and different

...

Life is showing me a new challenge everyday and I'm tired of exams...have taken it so many times and many times even haven't been rewarded

I wish I could start over again, my entire life...

I wish I had an option
I wish I could selfishly get away...from him ... from everything

I wish I could give up

Tonight I wish upon the stars...I need an eternal lucid dream

2009-05-07T23:02:00.000-07:00

امروز فصل ديگه اى از دفتر زندگيم به اتمام رسيد...2 سال پيش اين موقع كلى آرزو داشتم ، كلى هراس و نگرانى و دلهره

دلشوره ها هنوز هست، اما ديگه تو اون مرحله زندگى نيستم

دارم هى بزرگ و بزرگتر ميشم

يه زمانى فكر ميكردم از زنگى جلو ترم، ولى ياد گرفتم كه زندگى مسابقه نيست...صف كوپن هم نيست....پس چيه؟

دانشگاه هم باز تموم شد، ولى شديدا احساس خلا ميكنم...هنوز تا دو ماهه ديگه بيست و چهار سالمه

ولى هنوز برنامه جدى براى زندگيم نريختم...حسش هم نيست حالا حالا ها...ولى سخت مشغول فكرم...يعنى همه آدما بعد از اين مرحله زندگى به پوچى ميرسن يا فقط منم؟دارم فكر ميكنم من كه اصلا تا آخر عمرم نميخوام مهندس بمونم

درست نبود يه راه ديگه اى رو انتخاب ميكردم؟هالا با اين مدركم چيكار كنم؟از حالا به بعد چه چيزيرو مقصر تنبلى يا كوتاهى هام بدونم؟

من انگييييييييييييييييييييييييييييييزه ميخوام

آيه ميخوام

2009-03-27T16:37:00.000-07:00

تقصير من نيست كه پوستم كلفت شده...بعضى وقتا سخت پوست شدن از صفات انسانيه...گاهى وقتا حالم از محيط كار به هم ميخوره...گاهى وقتا حالم از ادما به هم ميخوره، خصوصا اونايى كه منطق و وقار ندارن ...چجورى ميشه آدم يه كار اشتباهى بكنه بد وجدان درد نگيره...ما زمينى ها با اين شعور و ادعامون موجودات حقيرى هستيم...كاش تو جامعه انسانى رقابت وجود نميداشت...فكر كنم دنيا جاى زندگى ميشد...مسئله اينه كه ادما انقدر درگير جاه و مقام و منفعت خودشون ميشن كه فرستى براى انسان زيستى نيست

2009-03-27T16:02:00.000-07:00

روزها از پی هم می گذرند و من همچنان تک تک لحظات یکنواخت زندگی را لمس می کنم و در این یکنواختی به تمام لحظه های از دست رفته می اندیشم و… خیلی از ناگفته ها وجود دارد که شاید تغییر در روال آنها بتواند مسیر زندگی ام را تغییر دهد. فقط یک جو اراده می طلبد و همت ، همت ، و پشتکار… و من بیقرارم برای اینکه بدانم در این سال جدید سرنوشت فریبکار چه برایم رقم زده و چه خواهد کرد . حس لحظه سال تحویل را دارم که با خود فکر می کنم که امسال چه خواهد شد و در این مسیری که باید طی شود خواست خدا چیست ؟می دانم که همه چیز به خودم بستگی دارد(این جمله را بارها و بارها از یک دوست شنیده ام) ولی می خواهم خودم تغییر دهم و این تغییر را در تک تک سلولهاى وجودم حس کنم

A Shattered Sister hood

2009-03-19T15:24:00.000-07:00

I wonder what makes two people so different...No I won't go that far.What makes two siblings from same parents so different? We are all partially to blame...I would never think of a day when we would be so harsh to each other, so unkind...and that they came,alas....
if I only knew when she was pulling my hands at the airport, begging me not to leave,that one day she would be so far and distant that it would take light years to reach her heart...and if I knew her cute little good bye notes and dried flowers between her letters are her last blessings for me...
What did go wrong?and who is the victim? me,her,or a broken family?
All I care about is her happiness

2009-03-04T12:58:00.000-08:00

اين دكتر هولاكويى هم آدم عجيبييه... آخره كلاساش ميدوه بيرون با عجله كه يه وقت سالاد ميوه دير نشه! هر وقت هم كه ميشه ازش سوال كرد ميگه "پيش منم نياين مزاحمم نشين

سره كلاس هم كه روم نميشه ازش بپرسم....در رابطه با بحث خويشتن خويش،سوال من اينه:با توجه به هميه نظريه هايى كه در رابطه با حقيقته زندگى وجود داره، واقعا نقش ما ادما تو زندگى چيه؟ يعنى به نظرم زندگى هم ميتونه ساده باشه و هم خيلى پيچيده، مهم نگرش هر آدميست به اون بعدى از زندگى كه سوال بر انگيزه...اين موضوع خيلى مهمه، مثلا من بايد بدونم كه هدفم از اين زندگى چيه....اگه مسئه موفقيت در مراحل زندگيه، ( كه البته اينم خودش جايه بحثه)و طى كردن نردبان طرقى و جلو زدن از همه هست، مثله نظريه كه فيلم "سيكرت" دفاع ميكنه،خب پس آدما فقط بايد به فكر خودشون باشن و به آدمهاى ديگه توجه نكنن....ولى اگه مسئله اينهه كه اين دنيا يه حالت تناسخ و هولوگرامه يا هرچيزه ديگه هست كه اونوقت روش زندگييه آدما باهم متفاوت ميشه، اونوقته كه آدم بايد فكر بعد ديگه يى از زندگى باشه، يعنى اينكه كمك كنه، دنيا جاى بهترى براى زندگى باشه، اونوقته كه رقابت هيچ معنايى ندره، اون وقته كه من لازم نيست آرزو كنم كه وقتى بزرگ تر شدم بخوام "پورش" بخرم، چون واقعا هدف و معناى زندگى والا تر از همه اينهاست....بعيد ميدونم كسى واقعا جواب اين سوالا رو بدونه،كاشكى من كه منتور يا يه مرشد داشتم

2009-02-19T13:05:00.000-08:00

On my short 1-hour lunch break I ran into my favorite bookstore and read"The Very Hungry Caterpillar "by Eric Carle. Though it was a short (very short) children's classic,I enjoyed reading it ...
The story is simple: the caterpillar is born, eats too much — far too much — learns to eat less, has a snooze, and changes into a butterfly.
But of course, there's far more to it than that. Carle's Hungry Caterpillar is an iconic figure whose journey from egg to butterfly is a metaphor for human development and progress, offering profound insights into the human condition.
As a thinker, he is second only to that great Greek philosopher, Aristotle, who first proposed that rational thought advances through thesis and antithesis — in other words, you eat a lot, and then you feel awful, so you stop eating. What could be more rational than that?

We will only find happiness, said Aristotle, if we can find the middle path between excess and deficiency. Isn't there a lesson for us all in that, in these times of hyper-consumption that are threatening the very existence of our planet? The Hungry Caterpillar knew when to stop — do we?

2009-02-10T17:00:00.000-08:00

اين هوا ديگه شو رشو در آورده...آخه كجاى دنيا پنج روز پشت سر هم بارون مياد؟

ديروز با داداش آرين حرف ميزدم،بچم دلش خوشه ،كلى نصيحتش كردم، كه عزيزم ،موهات كلى دختر كش شده ولى تو راضى ميشى تو خيابون چپ و راست تلفات بديم؟

كلى هم راجه به كارش حرف زد كه جو گير شده و ميخواد هر جورى شده پول دار شه و واحداى كمترى برداره كه به كارش صدمه نخوره

اين ركسانا خانوم هم كه هر روز يه الم شنگه اى به پا ميكنه!يه روز كلاس زبانو دو در ميكنه بعد نميفهمه چطور ميشه سر از پاتوق دوستاش در مى آره...هر چى هم كتاب بهش معرفى ميكنم بلكه يكم مثله من فيلسوف شه، يه بهونه ميره كه مثلن اين ماه همه پولشو خرج كرده يا فعلن ماشين نداره آرين آقا هم ماشينو خابوندن...كميته تصديقشو هم گرفته...تازه كارت بنزين ماشين رو هم دوتاييشون رو بخارى سوزوندن( البته اشتباهى)....خدايا آخه ببين اينا چقدر مارو حرص ميدناينا به كنار....مامان گرام سات يازده شب زنگ ميزنن و ميپرسن " بابا مگه شماها تو امريكا مرغين انقدر زود ميخوابين"؟

من چى بگم ديگه اخه...بهش ميگم نه سر درد داشتم خوابيدم، ديگه نميگم تو اين مملكت استثمار گر بايد روزى 9.5 ساعت بزارى براى نظام سرمايه دارى كار كنى تا از زندگيت عقب نمونى...تازه ميگن هشت ساعت هم بايد بخوابى ،پس چى براى خودم ميمونه؟ كى مشقامو بكنم؟كى برم ورزش؟ كى قزا درست كنم؟ كى لباسمو اتو كنم؟ كى با خودم حرف بزنم؟كى سوشالايز كنم؟كى تي وى ببينم كه فردا همه راجه بهش حرف ميزنن؟ آخه اينم شد

2009-01-16T08:14:00.000-08:00

"Only human beings have come to a point where they no longer know why they exist. They don't use their brains and they have forgotten the secret knowledge of their bodies, their senses, or their dreams. They don't use the knowledge that the spirit has put into every one of them; they are not even aware of this, and so they stumble along blindly on the road to nowhere - a paved highway that theythemselves bulldoze and make smooth so that they can get faster to the big empty hole which they find at the end, waiting to swallow them up. It is a quick comfortable superhighway, but I know where it leads to. I've seen it. I've been there in my vision and it makes me shudder to think about it"

The Lakota Shaman Lame Deer
Lame Deer Seeker of Visions
Source: Holographic Uiverse; Michael Talbot

This was the title of the book I just finished,by Michael Talbot.I am mesmerized and truely speechless.
In 1982 a remarkable event took place. At the University of Paris, a research team led by physicist Alain Aspect performed what may turn out to be one of the most important experiments of the 20th century. Aspect and his team discovered that under certain circumstances subatomic particles such as electrons are able to instantaneously communicate with each other regardless of the distance separating them. It doesn't matter whether they are 10 feet or 10 billion miles apart. Somehow each particle always seems to know what the other is doing. The problem with this feat is that it violates Einstein's long-held tenet that no communication can travel faster than the speed of light.

David Bohm, believes Aspect's findings imply that objective reality does not exist, that despite its apparent solidity the universe is at heart a phantasm, a gigantic and splendidly detailed hologram.The three-dimensionality of images is not the only remarkable characteristic of holograms. If a hologram of a rose is cut in half and then illuminated by a laser, each half will still be found to contain the entire image of the rose.In a holographic universe, even time and space could no longer be viewed as fundamentals. Because concepts such as location break down in a universe in which nothing is truly separate from anything else, time and three-dimensional space, like the images of the fish on the TV monitors, would also have to be viewed as projections of this deeper order.We are really "receivers" floating through a kaleidoscopic sea of frequency, and what we extract from this sea and transmogrify into physical reality is but one channel from many extracted out of the superhologram. controversial new healing techniques such as visualization may work so well because in the holographic domain of thought images are ultimately as real as "reality".
In a holographic universe there are no limits to the extent to which we can alter the fabric of reality. What we perceive as reality is only a canvas waiting for us to draw upon it any picture we want. Anything is possible

سالى كه گذشت

2008-12-31T15:30:00.000-08:00

سال ديگرى هم گذشت

...سال بدى نبود...شكر خدا

گرچه در يك نگاه انگار بال زدن كبوترى بود...يا همتاى افتادن سيبى از درخت

كسى چه ميداند شايد بعد ها يكى از مهم ترين سال هاى عمرم شود

هرچه باشد عمر است...۳۶۵ بار خوابيدن... ۳۶۵ بار رويا و يا كابوس ديدن...بار بر خاستن....خود را جلوى آينه ديدن وگذشت سال ها را هرروز لمس كردن....۳۶۵ بار آغاز كردن روزى غريب.... ۳۶۷۹۲۰۰۰ تپش نبض روح....۳۶۵ بار ستيزه با پستى ها...نبرد با سرنوشت...۳۶۵ بار ترديد ....۳۶۵ به باور رسيدن...۳۶۵ بار

رفتن....آمدن...نفس كشيدن.....خواستن...بوسيدن...پرستيدن...بودن...شدن..

...داشتن

زندگى دوست ميدارمت

About me

2008-12-22T11:08:00.000-08:00

Hello my name is Azadeh
My favorite color : Violet
flower : Narcissus
hero : Gandhi
dish : Gheyme badenjun
Love of my life: Arian & Roxi

When I was a child, I used to love lego,cindrella , outer space ,sweets & baking chocolate
I still crave sweets

not so much baking
My alcohol tolerance : medium
My chocolate resistance : zero
I love rain but too often
I believe in God, UFOs and me
I often fall in love with my books,characters and events; I find that enchanting
I search for wisdom, signs and peace
I [try to] live my life with passion
I try new things
I pray for global awakening
I sometimes do things that I later regret it
I have friends that I share every moment of my life
and those that don't know about this

I often find myself struggling with my appearance
I 'm aware of my weaknesses and Im trying to resolve atleast some
I 've leaned it hardway to let go, to forgive
My past began 8 years ago

I have changed alot eversince

I've met Angles & Demons

I've loved,and been loved

I 've luaghed & I've cried
I've learned life is all about compromises

I sometimes have nightmares, and forget them every morning
I have dreams , so many
I'm still learning
obtaining, gaining,advancing & sometimes disappoiting
but have not found the right path to settle yet
nor a right career , but Im still searching and that's what matters to me the most
I don't hate anything
but strongly dislike garlic
Spiders
Bush
Computer programming
Socks
Liars
Fluid Mechanics
I ...

2008-12-04T16:36:00.000-08:00

این حلزونی‌ها سکوت متروکی دارند
کاش میتوانستم بفهممشان
من تهنشین شده ام....شاید رسوب کرده ام
در مرداب باورهایم
آسمان اینجا سفید مایل به سیاه است...آنجا چطور؟
عجیب است که قورباغه‌ "من" هنوز سبز است و آواز خان

2008-11-14T14:32:00.000-08:00

Life is like a box of chocolate...

You'll never know what to expect...

2008-10-22T13:43:00.000-07:00

رویا پردازی نمیکنم

آدم هایم از من دورند

من وابسته تر از آنم که کسی را رها کنم

این بود که من مرز رویا و واقعیت را رها کردم

نمیدانم کجا یم

باور کن تو را میدانم کجایی

همین جا جلوی من

همیشه

ولی خودم را نمیدانم

گم که میشوم به سراغت می آیم و میفهمم سال هاست که دیگر نیستی

2008-10-17T14:12:00.000-07:00

I'm really wishful for the election day. Seriously, I'm gonna loose my faith in America and in our generation destiny if Obama doesn't win. I just donno how much longer does it take these so called "Americans" to realize how deeply they are in their oblivious phase of denial....how many more people shall be killed, broken ,devastated or their shelters taken by foreclosure...How many more homeless people do I wanna see straying in the streets of downtown Pasadena( and I don't mean those who's destitute is their philosophy of living)!

As much as I hate politics, I can't stay indifferent to the cruelty tyrannizing 2/3 of the earth...What we don't need is another dumb ruler, another war... I guess I don't get the logic of these beings...It's like killing a kid's parents and giving her a doll in return...That's how it's been for a long time...Just giving us a toy to be happy at the time, while they are minding their own business and making deals with everyone....Calling the middle east the "axis of evil", so they can make deals behind the curtains and hold us all in suspense here, in the fear of terror...

They all triggered in me when my coworker came to the office kitchen and searched for the original cheescake straight from the "cheese cake Factory" , shouting out loud : "So what, the economy's crashed , but we still have cheesecake"

"Bon Appetite"! I replied to him

The Way I See It # 293

2008-10-15T13:25:00.000-07:00

The way I see it,

isn't necessarily the way you see it

Or the way it is

Or ought to be

What's more important

Is that we're all
Looking for it
And a way to see it!

...

"Written Behind my Startbucks Chai Tea Cup"

2008-09-25T15:12:00.000-07:00

دنياى وارونه ايست نازنين

.....اقرار ميكنم اين را جايى شنيده ام

....ميدانم براى پرواز هيچ وقت دير نيست اما ...نميدانم

...شايد پرواز در اين گنبده كبود خود گناهى بزرگتر باشد

گاه روبروى آينه دختركه خيالبافى ميبينم كه كوزه اى از شير را به تصور رويايى نقره اى در امتداد پاره خط بچگى حمل ميكند

...و گاه ...بى آنكه بخواهم...زيره درخت نارون...با كتابى خيس باز به خود قول ميدهم

....من را ببخش

2008-09-08T13:22:00.000-07:00

This morning I woke up when my dad called me around 6 AM and asked if I was doing ok...I guess I was still on my REM cycle so I didn't even ask the reason. He said he had a nightmare last night about me being lost while I'd left no trace behind me ...Then he immediately asked for my new home address as if I'm really planning to disappear from the world's face...Before I get off the phone, I made sure he realizes I'm a big girl now ,still here and he could get a hold of me whenever....but I didnt realize that unconsciensly I had developed a sob ...I started thinking, ofcourse I wasn't lost in the real world in any physical manner but I soon realized the metaphor ...It wasn't too hard to decipher once I fathomed lately how much I'd been complaining about me moving again while I didn't have the slighest clue about what I could potentially become or end up ... I dressed up for work , and aimed on starting another Monday morning...a foggy one in some sense...but I got my hot coffee on the way and had a sip of it ... soon everything cleared...I decided (despite all the noise and headaches in the background) to start my day productively and pulling myself alltogether....Afterall big girls don't cry

2008-09-02T14:18:00.000-07:00

Lately I've realized how far I'd gone in the pursuit of my once quixotic desires...I've only gone so far in acheiving them though and that's where the gap between the visible and invisible is brandishing sensibly... Like a butterfly, Ive undergone a transformation but only abstract...It was onlys my ultimate dream, to be like one, to act like one...but sadly enough, I now realized there's more joy in being the caterpillar than being merely a butterfly...the eternal quest for all that encompasses perfection. Slowly but surely ,all creatures get there eventually. Now all those suppressions of my "being" of my feelings and my essence of selfdom seem unbearably unnecessary...entangled in the limbo between pain and pleasure...In the quotodian lightness of being...who's there to blame?

2008-08-28T09:27:00.001-07:00

انقدر اين چند روزه ماشينم كثيف بود افسردگى گرفته بودم...صبح با چاى سرده از ديروز مونده تو ماشينم يه كم شيشيه هارو صفا دادم ولى خوب متاسفانه زياد اثر نكرد

هوا هم كه جديدن صبح ها كلى مه گرفتس البته من كه خب تگرگ هم بياد چيزى نميفهمم تو اين 4 ديواريه اداره

...ولى من اصلا دلم نميخواد تمام عمرم رو اينجا بگذرونم، تويه اين كيوبيكل هاى لعنتى

...نميدونم باز دارم شك ميكنم، به خودم...به سرنوشتم و به زندگى

چند وقت پيشا داشتم يه كتابى ميخوندم ميگفت هر وقت خواستى احساستو تو كلمات بيان كنى گناه بزرگى مرتكب ميشى،بعد از مرگ پدر بزرگم خيلى به اين حالت ميرسم

منم الان ميترسم از اين گناه، نميخوام همه چيزو برايه خودم پيچيده كنم يا متفاوت از اينى كه هست جلوه بدم. پس همينجا نگهش ميدارم....ولى يه چيزيو يادت باشه زندگى

...هنوز هم ترا زندگي ميكنم ، با تمام وجود

2008-08-04T23:40:00.000-07:00

مي

ر ر دو ر

مي ر

ر دو

دو سي دو

خستم از واهي بودن, از بيهوده شنيدن انگار اين ضجه ها تمامي ندارند

سي لا دو

سي سي لا دو

خستم از اقبال اين دايره هاي بي مقياس هستي

از آسيب پذيري موجودات مادون آسماني

از فداکاري اين برگهاي زرد

خسته ام از اين واقعيت عريان

از تکرار

از طمع اين بادنجان هاي تلخ

از صفحه حوادث روزنامه هاي منقضي شده

پس سهم من?!

ر مي سل

فا مي ر

خسته ام از گامهاي فا ماژور

از ميزانهاي دو چهارم

از آکسان هاي ندامت

اين کليدها, اکتاوها فقط تکرار ميشوند....

ر مي فا

سل فا مي
اي الهه ناز با دل من بساز

2008-08-04T01:22:00.000-07:00

تمام شهر جاده است
هیچ دیواری نیست
برای یادگاری نوشتن

از چه بگويم
از آسمان نباريده سالها
که در من
برای که بنويسم
برای آنکه نشکسته سکوتش هزار سال؟
برای چه بنويسم
آسمان که تعطيل
تو خاموش
و
مترسک فراموش

2008-08-01T15:04:00.000-07:00

I just finished reading my favorite book ; "eat,pray & Love " ... So good that I wish I would have never finished it...Summer is almost over, and so is work, but school is never... I'll have to move again, but to where this time?
I'm updating my to-do list again...
I wanna go to India
I wanna learn motorbiking
I wanna adop a kid
I wanna learn French
I wanna paint freedom
I wanna learn how to make sushi
I wanna be an archeologist
I wanna live in Egypt
I wanna practice how to write with my left hand, & listen only with my leaft ear
I wanna write a book
I wanna go scuba diving
...
btw, if I were to be born again, I would be a film maker or a journalist ...still not too late

2008-07-18T00:39:00.000-07:00

When I got home, my roommate had just left me a cooler with some beers,goat cheese,and specially-picked peaches from a garden...and a note remindig me to take care of her plants, incoming mails and garbage while she's gone to Turkey...

my new home, or better yet, my garage/ studio is my new cozy corner, with a marvelous landscape which reminds me of Iran's rustic areas, I've even come to compromise with wild spiders and butterflies, as long as they don't interrupt me ...although it looked so dim,and to some extent gloomy that day..Lately I have managed to live in two totally different worlds, a eutopia and a dystopia, as some philosophers may refer to!
Everytime I move , I remind myself of a swallow! one that never settles...
I had so much to do, but yet no motivations, no incentives...here, in this world of mine, I'm all alone, which is kind of amazing, reminds me of the great contempapary poet, Sohrab,who once said, "If you enter my sanctum,you may approach gently, be carful not to break my brittle solitude" ...I knew I couldn't write at that moment/ or read for that matter, but I set the mood...turned on the carmel vanilla scents and ...I was tired...I watched turtles can fly, a movie I've been wanting to watch for the longest time,and like I had had enough. I watched till my eyes were full of tears...I promised myself, I will do somethings for those kids, for those people and for the world....sooon....some things gotta be wrong in this world...but soon

2008-07-03T01:34:00.000-07:00

گفتم تو ۲۴ سالگيم يه سري به جناب حافظ بزنم ..... خدايا بابت همه چيز ممنونم.... قرارمون يادت نره

" مقصد عالي "

حسب حالي ننوشتي و شد ايامي چند......... محرمي كو كه فرستم به تو پيغامي چند
ما بدان مقصد عالي نتوانيم رسيد............هم مگر پيش نهد لطف شما گامي چند
چون مي از خم بسبو رفت و برافكند نقاب.......فرصت عيش نگه دار و بزن جامي چند
قند آميخته با گل نه علاج دل ماست.......... بوسه اي چند بياميز به دشنامي چند
زاهد از كوچه رندان بسلامت بگذر........ تا خرابت نكند صحبت بد نامي چند
عيب مي جمله چوگفتي هنرش نيز بگو.........نفي حكمت مكن از بهر دل عامي چند
اي گدايان خرابات خدا يار شماست................. چشم انعام مداريد ز انعامي چند
پير ميخانه چه خوش گفت بدردي كش خويش ........... كه مگو حال دل سوخته با خامي چند
حافظ از شوق رخ مهر فروغ تو بسوخت.......كامكارا نظري كن سوي ناكامي چند

2008-06-28T00:52:00.000-07:00

اين را بفهم من سنگ شده ام, دارو بي فايده است,من براي اينجا ماندن سخت شدم

من شباهت و تفاوت اين ها را نمي فهمم با اين نوشته ها, با اين كاغذهاي زير دستم

اين را بفهم اينجا زندگي سخت شدست

در اين هوا که قاصدک هاي وحشي اعدام ميشوند, ترس برم داشته است

نميتوانم درست حرف بزنم, فکر کنم, درست زندگي كنم , بنويسم ..." من" هنوز بر نگشته است من وقت ميخواهم ,سكوت ميخواهم, بايد تنها باشم, بايد بنويسم ,فکر کنم, حرف نه

!من از ياد برده ام ، از ياد برده ام ، خودم را و اينكه پيش از اين چگونه نفس مي كشيدم

2008-06-02T22:03:00.000-07:00

هنوز هم تهران مرا از خوابم ميرهاند

.... از يوسف آباد تا چراغاني هاي درکه... تا...... تا آن درخت پر از کاج همسايه

تا خواهرم که دفتر مشق بدست زير ميز کمين مي كرد........ تا... تا مادرم که هر روز از اداره با بسته سبزي پيچيده در همشهري ميامد.... تا پدر که حسابان برايم ميشکافت.... تا صبح جمعه با شما و چاي و مرباي خوشمزه مادر

... تا وسوسه هاي خانه مادر بزرگ ....تا آخرين باري که دوره هم... همه باهم..... نشسته بوديم, پدرم زود بخانه آمد, گفته بود فردا دختر بزرگم مي رود....براي هميشه .... آن روزها رفتند

تو نمی دانی اما .. تهران مرا به مصیبت های کهنه می برد .. به درد های دور ... من هیچ نمی گویم اما .. تو هم نپرس

.. فقط برایم دعا کن, دعا که عاقبتمان به خیر شود .. من حالا فقط به تو، به دعایت به گذشته امید دارم ... همین

2008-05-25T19:48:00.000-07:00

نميتوانم... بس است ديگر... نميتوانم سر به زير آب برده منتظر بمانم ........دير گاهيست كه آرزوهايم مثل هندوانه اي کال غيرممکن شده اند

ميدانم زندگي هميشه آنسان که ميخواهي فراهمت نمي شود

اما با این همه رویای دوری نیست

یا من ساده اندیشانه لجبازم
یا این مدار
به گردش هیچ زمانی هموار نیست

2008-05-13T00:58:00.000-07:00

من از تبار آفتاب تيرم

از فرزندان گمشده همين واهي

با شمايم... شمايي که با کوله باري از خاطره و خواب در اين کج راهه اطراق کرده ايد

در انتظار قافله خاموش... اين باور شماست ...ميدانم

....نقطه موهومي که به آن خيره ايد وجه مشترک ماست

دور مانده ايم دور

در مرز گمشده احساس
در حجم مشترک سکوت و فریاد

در تلاقی انتظار و وصل

دیر رسیده ايم ، دیر ...در فصل فسرده زمان
آی عابران من اینجایم...اینجا همین نزدیکی ...کنار اين يکه بيدمجنون

نه ، نه ، دیر آمده ام قافله در تصرف زمان رفته است

2008-05-04T23:41:00.000-07:00

سپيده دم است

روزي نو

.... بايد روز ديگري را آغاز کنم

چشمهايم باز نميشوند

واجبست بيدار شوم?

جدالي سر ميگيرد بين همهمه هاي ذهنم و صداي چرخهاي سواري همسايه

ملافه را کنار ميزنم, نور چشمانم را مي آزارد

باز فراموش کردم کرکره ها را ببندم

روزي را آغاز ميکنم بي آنکه دادن سلامي دلشادم کند... يا انتظار صدايي روحم را نوازش دهد

کندو کاو يخچال بيهوده است, به قهوه اي با طعم حقيقت قناعت ميکنم

کتاب" فرايند هاي جنبشي محيطي" را باز ميکنم بي آنکه فهم تازه ي از اصولش پيدا کنم

کتاب را ميبندم

آري ناگزير روزي را آغاز ميکنم

2008-04-19T11:47:00.000-07:00

يه زمانايي دلم ميخواد تنها باشم, يا زندگيو اونجوري که ميخوام تجربه کنم.... يا دلم ميخواد يه جوره ديگه فکر کنم, جوري متفاوت !اما نميشه ...آدم بزرگتر که ميشه ميفهمه خواستن هميشه توانستن نيست! خيلي سخته وقتي همه آدماي دورورت يجورن و تو بخواي سازه خودتو بزني.... قاعدتا کسي صداشو نميشنوه ...نميدونم شايددم هنوز خيلي وقت باشه براي خودساختن يا خود يافتن ....خيلي دلم ميخواد فکر کنم که زندگي فراسوي اين دميدن ها و نفس کشيدن و رفتنها و اومدن هاست, ولي تو دنيايي که زندگي مي كنيم کسي اهميتي نميده ...آدماي سطحي حالمو بهم ميزنن ...يعني خدايا يه نفر هم مثل من فکر نميکنه

2008-04-16T02:59:00.000-07:00

خوابم نمياد...قاعدتا علت خاصي هم نميتونه داشته باشه, يعني اميدوارم که اينطور باشه.... حالا مهم نيست ,تا ابد که قرار نيست بيدار بمونم! ولي يه سوال برام پيش اومده :تا حالا شمس يا مولوي تو يه همچين شرايطي قرار گرفتن يا نه ? اين حالت تقريباً مثل يه وزنه رو افکار آدم سنگيني ميکنه ... جالبه که ۲:۳۰ صبح به جاي اينکه تو مرحله روياپردازي و شمارش ستاره ها باشم دارم به واقعيات فکر ميکنم.... نکنه چيزيم شده باشه! امان از اين امتاحانا , البته تعجبي هم نداره .....اين آسموني که من بهش خيره شدم... دريغ ازيک ستاره

ازدحام کوچه ها

پر شدست از ناله ها فرياد ها

کوششي بيهوده است تفسير ما

از شهابو ماهو از آينه ها

ما به دنبال طريقي گشته ايم

هر قدم صياد, صيدي كشته ايم

در درونم اضطراب و هم همه پرسد كه چيست

باز اين من مانده ام جا مانده ام از قافله

شور رستن در هوا افتاده است

زين تلاطم ميکشد افسار عمري قافله

2008-04-08T00:32:00.000-07:00

It's ironic how people can sometimes be so oppressive,so neurotic and mentally imbalanced...I don't really know from the scale 1 to 10,how much of a wise decision was it to become an environmental engineer; Not sure if it's more or less a useful profession or if it's gradually going to make me more sensitive to my surrounding...I've become more bitter and the older I get, the more determined I become in keeping my promise not to introduce anyone to this crowd...Sometimes I wish I could live in outer spaces, when life exists to the limit of infinity,with no boundaries...I wonder if the habits we adapt or the norms or better, the conventional idealistic attitudes or perspectives we choose to follow will make us more vulnerable to the unbearable lightness of being ...I see the world, though a little different from "the way I see it "behind my startbucks drinks...I see the world, I see people , I see uncertainties in looks, insignificance in actions and I feel a deep compassionation for the world...and when it's the end of day, I ask myself not once, but in a voice that's echoed to the magnitude of my doubts, where are we going?

2008-04-02T01:08:00.000-07:00

آموخته ام که زرد پر از حقايق است

خوش باش که عمر ناب اين چند لحظه است

نوشا که جام زندگيي شکستني ست

آموخته ام خزان بهاريست که عاشق شده است

اين است که با درد هماغوش شدست

مي نوشم و مي ريزم و خرسند ز سرمستي خود

ترسم که ز خواب خود بيدار شوم

2008-03-26T21:11:00.000-07:00

مورخ ۷ فروردين ۱۳۸۷

و من امروز رويايي دارم ,ميخواهم غم را رهسپار ديار فراموشي کنم

نه نه اصلاح ميکنم.... ميخواهم در برابر غم ها پوست کلفت شوم, آن هم نه! ماوراي بقا سزاوار من است

نقطه سر خط ....

ميخواهم راه حل مقابله را بياموزم

2008-03-20T01:41:00.000-07:00

چيزي کم مانده بود مثل حزن ميشي چشمانت

مثل...مثل طنين آواي صدايي در پيش و خم راه ابريشم

مثل شکوه مادر بزرگ در سکوت چوبي پنجدري

مثل غربت واژه ها در پارادوکس ديوان شعر شاملو

چيزي کم مانده بود ...مثل ته مانده نسکافه در فنجان سراميکي

اينها به کنار .... زمستان دگري هم تحويل شد ....اما بغض من فارغ از فصل هاست....... سردي يادت شعله آتش سه شنبه شب را نيز پوشاند همه اينها به کنار... فرصت نشد که برايت بخوانم ...سرخي تو از من ...زرديت مال من .... کاش زمزمه ام را ميشنيدي که آهسته برايت خواندم... زمستان من وداع

2008-03-13T00:42:00.000-07:00

Sometimes...I feel so empty...so empty of feelings...of thoughts...I see people and I don't...I hear conversations and I don't digest them....or perhaps, I don't want to...when I see no signs, when I get no vibes...I question my being...Am I real? or is it just a stage of my R.E.M?

Sometimes wish I could be more,do more, mean more,

It's like walking down the street and don't seeing anyone...no happensetance,no fortuity, I can't even have any judgements, while I see myself as soley an observer... it's like watching a movie with no criticisim...I wonder if that's normal?!

I have learned about simultaneity but wonder about it's functionality in real world...Could I exist somewhere else at the same time?would I be any different ,I donno,I donno,

feels like it's been a century since the last time I wrote in here, I 've even obliviously forgotten my habits without adapting new ones!!! I wonder what comes next? I need an island to get away...only for a lifetime

2008-02-15T23:17:00.000-08:00

I went to a dry cleaning today and I was told that my dress couldn't be fixed( no noeed to mention that I spilt Aceton so the fabric was already dead!)

I was also told that :"Mam ,are you looking for miracles cause there's no hope for this"

I came out but that made me thinknig for a while...

Sometimes I think of ferry tales...

thinking of what would happen if all the stories were happy-ending?

I want MIRACLES.........

2008-01-31T23:37:00.000-08:00

I woke up while I had no tendency to face the real life, for another day...

In my new home, I have a bed and a book shelf,and a closet that I choose to keep empty from time to time...

I was relectant to make my bed, but I had to,as a habit.

For breakfast, I made old fashioned oat meal, 2 cups of milk and a scoop of women's protein,and eventhough it was late enough to start a day, I had to make sure I don't wake anyone else up...So I got dressed and hopped out and walked to school...

I started to sing in the way,just to cheer myself up, to divert my thoughts from odinary headaches and I have to admit, I was exmept from world's judgement at that very moment....

There I saw an Iranian lady,middle-aged, and struggling to figure out a parkmeter...She was hysteric and frustrated, asking random people if she could park there,so I approached her with a smile, and told her that she cant park since it was out of service;with her thick accent,she asked :"Izit beroken?iz okey?" and I hold myself so tight not to laugh,eventhough I had my fullest compassionayion for her...I told her that Im also Iranian and she doesnt have to speak English...and that she had to remove her car...at the end she said to me:"God bless you dear"...I went on singing & this time feeling more happy

I went back to school and later to class and before I knew it , it was already night...

I had to thank God for giving me another day, for being a blessing to someone and to be alive..afterall, we are fine pieces of puzzles in a mad world game, and it takes courage to live in such a small place...

2008-01-25T02:28:00.000-08:00

حرفهایی هست برای گفتنکه اگر گوشی نبود نمی گوییم و حرفهایی هست برای نگفتن ...حرفهایی که سر به ابتذال گفتن فرود نمی آورند و سرمایه هر کسی به اندازه حرفهاییست که برای نگفتن دارد...حرفهایی بی قرار و طاقت فرساکه همچون زبانه های بی تاب آتشند.کلماتش هر یک انفجاری را در دل به بند کشیده اند ...اینان در جستجوی مخاطب خویشند ,آرام می گیرند اگر یافتند و اگر نیافتند روح را از درونبه آتش می کشند

دکتر علی شریعتی

2008-01-10T14:16:00.000-08:00

sometimes I feel I should have been born centuries ago...

when love was still intact, when Life ,though less exciting and enchanting, had still more to offer...

sometimes I feel why is that I'm the way I am and and the end I come up with no answers...absolutely none...When I look back I see me, a child full of passion for life, full of dreams and now I see me but an obscured vision...could never imagine how one could walk away from something so perfect...so immaculate...

I only come to one conclusion...life is not fair...has never been and won't ever be...It is what it is...even a few generation from now...I can only be happy that I won't contribute to one...

It's time for a change...time for a revolution...

2008-01-05T23:21:00.000-08:00

تا تو در چشم در آیی
دیگر مرا
چشم دیدار نیست
کاش ميدانستي نازنينم

باران تنها بهانه بود
که تو
زیر چتر من
تا انتهای کوچه بیائی

2007-12-16T23:45:00.000-08:00

کاش شاعر نشده بودم تا هميشه در ابتداي هر شعر سراغت را بگيرم

ميخواهم تو را تنها

.....در شرشر شعر میبارمت .......های های ....بيهوده است

... هميشه دست خالي باز ميگردم

... شعر را بهانه ميکنم

شعر را براي گريه

.. گريه را براي تو

... تو را براي زندگي

..... کاش به آندازه ي تپه فروتن بودم

... تا ناله ي پژواکي اين چنين در همم نمي شکست

بي موج و پر صدا

2007-12-05T01:53:00.000-08:00

امروز هوا به نسبت روزهاي ديگه کم تر سرد بود و جاي کلي اميدواري بود ....ميگن لنگه کفشه کهنه در بيابون نعمتيست !(ربطش تو چي بود ?)بگذريم... سرم به شدت در مي كرد و حسابي گشنم بود... با اينحال "بردرز "جايي که مشغول مطالعه و تحصيلات بودم با فريزر هيچ فرقي نداشت .......کم کم احساس کردم كه كاملا امکانش هست که يه قطره خون هم به مغزم نرسه...( تو اون لحظه) پس به طرف "هلفود" رفتم و يه سوپ من دراوردي شامل" اسکوآش" گرفتم اما متاسفانه به دلايلي که شايان ذكر نيست قادر به خوردنش نبودم.... پس يه آن يا غذاهاي فريزري و قابل مصرفه ظرفه ايکي ثانيه ي مادر گرام شدم و چقدر آرزو مي كردم که تو اون لحظه خونه مي بودم!!! اينجاست که ضرب المثل بالا قابل استفاده ميشه ! خلاصه مشغوله برنامه ريزي براي آيندم بودم كه يهو بطور اتفاقي عکس خانومه "ژان کالمنت "ساکن آرله فرانسه و تولده ۱۲۲ سالگيشو در سال ۱۹۹۷ ديدم... كلي شاك شدم و داشتم فکر مي كردم که اولا خدا نکنه من انقدر عمر کنم و در ثاني اگه اين آفريدگار مهربان من يه زماني حکمت يا برکت يا محبتش زد بالا بهتر نيست من از حالا بدونم? بلكه شايد تغييري تو برنامه هاي زندگيم بدم يا زياد تو زندگيم عجله نکنم.... توجه داشته باشيد كه اين امر شديدا حياتيه چه بسا من بتونم با خيال راحت کلاساي اين ترمم که چيزي به پايانش نمونده سر فرصت و در طي ۱۰ ساله آتي پاس کنم........حالا اينارو چرا گفتم

2007-12-02T01:44:00.000-08:00

اين را براي آخرين بار ميگويم تا بار ها فراموشت کنم

کار هر شبم شده ست

مداد رنگيهايم را در برابر آينه ميچينم......

حجم ترا نقش ميدهم ......گاه برايت ياس ميکشم......... يک سبد.

... گاه کوله اي را نقاشي ميکنم تا برايت همسفر شوم... اما شانه هايم خسته اند

گاه آفتابي ميکشم تا برف هاي سر در گمي را پارو كند

و بي گاه در نقش هايم پيچکي ميکارم تا خاطرات مندرس را وصله کنم

نقاشي که تمام ميشود نوبت ريسيدن واژه هاست

گاه واژه ها در سرم ريسماني ميشوند تا به شعر بياويزمشان

..کاش زندگي ... واقعي بود!

سحر نقاشيهايم را خط خطي ميکنم

... روزي انگيزه اي بود..... صبر داشتم .... گاه تنها تر از هميشه

.... بيهوده ست... شب نقاشي هايم در خواب کمين ميکنند

....... هوس خوابي نقره اي کرده ام

2007-11-22T02:09:00.000-08:00

و صداي آهسته قدم هايت که از من دور ميشوند هنوز در گوشم تداعي ميشود

براي آخرين بار چهره ات را مجسم ميکنم

...?راستي چشمانت چه رنگي بود

هاله محوي از وجودت در ذهنم متراکم ميشود

تو هنوز دور تر ميشوي

به انتهاي راه که ميرسي, نبضم به شمارش ميفتد

بي آنکه برگردي, در پيچ و خم جاده ناپديد ميشوي

.... سال ها گذشته است

و من هنوز کاسه آب به دست, برايت دست تکان ميدهم

اگر چه تو ديگر بر نميگردي .......کاش ميدانستي

مثل هيچکس ،که من ،پيش از آنکه زاده شوم ،بارها مرده بودم

2007-11-19T03:12:00.000-08:00

نه هرگز ملامتت نميکنم

.... بيگناهي..... تو هم بازيچه قطب نماي سرنوشت شدي

.....اين درد مشترک ما بود

.............روزي بياد مي آوري ... دوست داشتن هميشه گفتن نيست... گاه سکوت است و گاه نگاه

......... عاقبت روزي خواهي فهميد,ولي آنروز سالهاي نوري تا امروزاست

........آنگاه است که سايه محو شده مراکه کنارت جايش خاليست درک ميکني

و با خود مي گويي چه دير فهميدم ..........

.دنيا جاي کوچکي است ....باورش کن , گاهي آنقدر کوچک که مجالي براي خميازه هاي عصر هاي سه شنبه نميدهد

.....مثل يک فنجان قهوه تلخ . درد را بايد چشيد.....بايد چشيد و لذت برد و آنگاه آهي عميق کشيد.... قبل از خواب به حرفهايم فکر کن.. من مسافرم.... باورم کن ......سحر خيلي ديرست

2007-11-16T23:39:00.000-08:00

در کلاس فلسفه نشسته ام... معلم حرف ميزند .... بحث منطق و عشق است

.... من درس را نميفهمم فقط مي نويسم, براي شب امتحان

... شبه امتحاهان است اضطراب دارم ... اين دلشوره ها تمامي ندارد ..... قلبم درد مي كند

.... خواب ميبينم که رفوزه ميشوم

... سر امتحان نشسته ام ....هنوز دلم شور ميزند .... پاهايم ميلرزد ... برگه سفيد است .....ميخواهم حرف هايم را بنويسم ,تک به تک... دقيق و شمرده..... نميتوانم

در جلسه امتحان, من.... تنهاي تنها..... بايک سبد حرفهاي ناگفتني ..يک دنيا تنهايي.... مدادم رو ميجوم ,صدايم در گلو مرده است...... خودکارم پس مي دهد..... حرفهاي دلم در ورق جا نمي شود ....بغضم را فرو ميدهم ..اشکهايم لجبازي مي کنند... کاغذ سفيدم اشکهايم را به آغوش ميکشد.... سكوت ناشکستني ست, اما دلم چرا........ عشق نوشتني نيست شعر را با منطق نمي شود آراست .....قطره هاي خيس روي ورق جاودانه ميشود....... من هنوز........ وقت تمام است .....برگه ها بالا

2007-11-11T03:24:00.000-08:00

گر ز جاي خاک عنصر آدمي آب بود جهل و انکار بينشان چه ناياب بود

2007-11-06T02:13:00.000-08:00

کاش مي شد دنيا را از پس عينک ته استکاني پدر ديد

.... سلامت هنوز نارس بود

... و کاش نميرفتي

..... باز بايد سفر را بي تو تجربه کرد کاش نميرفتي...... بايد عادت کرد

....... عادت مي كنيم........ به همه چيز

........... من هنوز در راهم........

ميدانم بيروحم ...مجنونم... سنگم .... حرفهايم در دلم ته گرفته اند

.... حسي دارم غريب....... ديروز را در فنجان چاي هم ميزنم.... فنجان لبپر ست... چاي سرد است

... دلمان به چه خوش است?ميداني هنوز پريشانم, دلتنگم

باز من ماندم ...در دنياي تنهايي فروغ

...همه رفتند...اما کاش تو ميماندي

2007-10-24T05:27:00.000-07:00

..... انقدرا اين دو سه روزه دود استنشاق کردم که فکرکنم همين روزا خداي نکرده آسم ميگيرم

!اي بابا آدم خودش کم غمو غصه داره.... بايد نگران آتيش سوزي خونه و زندگي هم باشه

داشتم فکر مي كردم که عجب زمونه اي شده! روزي نيست که خبر ناگواري به گوش نرسه. هر روز نوبت يه جاست, يه روز بم ,يه روز فلوريدا, يه روز فلسطين, يه روز بيروت, يه روز نوار قزه.... امروز جنوب کاليفرنيا و فردا

بد تر از اون ينه که آدم هيچ وقت فکر نميکنه که اين بلا ها يه روز ممکنه سر خودش هم بياد.......!!!!!!!?

البته احتمالا قبل ازينها هم حوادث ناگوار رخ ميدادن, ولي حتم دارم که بيشترش طبيعي بوده و در هر صورت سرعت انتشار اخبار اونقدر بالا نبوده........(۱)به اين نتيجه رسيدم كه ديگه سراغ اخبارو نگيرم .... به يه چيزه ديگه هم رسيدم اونم اينه که فرق جنگ با آتيش سوزي چيه! به نتيجه نرسيدم فقط شباهت ديدم .پس نتيجه گرفتم که:(۲) هردو خانمان سوزند... ب) در هر صورت تر و خشک با هم ميسوزند د) هر دو منجر به رکود اقتصاد و سير قهقرايي تمدن ها ميشن....... به نتيجيه آخري که رسيدم البته زياد احتياج به فکر کردن نداشت.. (۳) کاش آدم ها تعلقاتي تو اين دنيا نداشتن! اونوقت هيچ کسي از ترس از دست دادانشون زندگييشو فنا نميکرد... ايشللا اگه دوباره متولد شم, هيچ تعلق دنيوي نخواهم داشت ....

2007-10-15T01:36:00.000-07:00

زماني قاب گرفتن از يک لحظه گريزان

....... برايت از کجا بگويم?! در آسماني سپيده دم, هق هقي ست لالايي صدايت

در نهايت شتاب ميروي و من هنوز پشت چراغم...... سبز... زرد... اييييييست قرمز ......................رنگ من است

فصلي هدر مي رود در شمارش معکوس دقيقه ها! در سکوت ثانيه ها ......... تا به حال پرسيدي چرا زرد به درخت نمي ماند?

من پرسيدم و پاسخش را در بيتفاوتي چناري به نوازش نسيم ديدم

............زماني ست براي پريشاني و مجنوني و زماني ست عبور از وادي پندار انديشه

کدام خوش ترست? فاصله نقطه چين است ....انتخاب با تو

2007-10-01T02:46:00.000-07:00

من تقسيم شده ام به خيال

به باور هاي سياه و سفيد

آينه دلم تنديس ياد خاطره هاست

به سفر ميروم... آري نگاهت را ترک ميکنم....... راه دشواريست عبور از کوچه پس کوچه هاي تقدير, تا رسيدن به بن بست انتظار راه دشواريست ..راه شوسه ايست که از من تا نيستي مي رسد

وازه هايت در سرم تکرار ميشوند, محو ميشود, از جنگل آرزوهاي کودکي عبور مي كند بيجان ميشود ميميرد

تو کمرنگ شده اي.... کاري بکن .....نبودت در خيالم غربت سايه هاست

عصره جمعه هاست...... من چه ميگويم!!! هنوز يکشنبه است

به دريا ميروم ...دل به آب ميزنم..... نه نميتوانم........ از غرق شدن در خيالت واهمه دارم........

ميفهمم که رها ز باور مني.... چه باک! من با آرزوهايم زيسته ام

به خواب ميروم ,تو را ميبينم..... اما بيرنگ ......خيلي دور.... ميدانم مرا نديده اي ... واژه هايت غريب اند

زبانت را نميفهمم از کنارم ميگذري.............

من کابوس ميبينم آب به دستم مي دهند... نيمه شب است

... بيدار كه ميشوم تو رفته اي !سفرت بخير........

2007-09-24T23:01:00.000-07:00

عمريست در هواي وصالت سوخته ام

چون پروانه به دور شمع وجودت گداخته ام

? اين همه فرياد که در گلويم مرد بس نيست

? پس چرا پس چرا پس چرا هنوز به پايت نشسته ام

2007-09-14T01:02:00.000-07:00

حرفها همه بهانه اند ,اين روز ها

............ مشق شب, درس, حساب ,اتم, ماده, نمره,تخته, صد آفرين

...... همه فريب بود ....... درس هايم را مدت هاست آموخته ام

....... زندگي معما نيست........ حرف هاي ناگفته است.

...... قصه من است ......تبهم زمان........ دروغ هاي زنگ تاريخ......... اشکهاي پرستوهاي......... ميپرسي پس حرفهاي دوره گرد فال بين...? آن هم همه انکار بود... صبر کن به حرفهايم ميرسي

..... آينه وهم است, گرد گيري نميخواهد

کمي عادل باش....شب بي گناهست.......حساب تاريکي از جرم جداست

کاش حرفهايم را ميفهميد..... کاش جايي براي "اما" بود...... کاش جايي براي بودن ميگذاشت

2007-09-10T00:08:00.000-07:00

BehiNd the tennis court I was standing, thirsty,tired and fed up with thinking about different things in my life........

I still had 10 more minutes for my turn to play at the court, so I went back to get some water...in the way back, I saw a 6-year Korean boy , playing a trumpet with all his energy ,something that sounded mostl like a cacophony but a rythmic melody of triumph...

I decided to pause a little while and watch the result...he noticed me ..."Good job man",I told him while I was claping my hands,"Thank you" he said while friskily making his best effort to get a better sound of that thing...He probably had no idea how he sounded , but he would definitely consider that a positive feedback and that made me think: You don't have to be a Bill Gate to make a huge impact on people's life, you can encourage them and give them positive energy....one person by one person and a person at a time in your way.....I swear it would work!

2007-08-26T22:37:00.000-07:00

گناه من شايد به تصوير کشيدن اصالت گياه بود

يا شايد به زنجير کشيدن واژه ها در شعرم

يا چه ميدانم! شايد حبس قاصدک در ابديت

خواسته نابجايي نبود, جاودانه کردن گلبرگ لابلاي صفحات دفتر شعرم

گناه من شايد گناه نکردن بود

شايد سنگيني سكوت بود

شايد بي وزني ادراک بود

شايد بي سر و ته بودن انزوايم يا شايد

...... شايد بي تفاوتي به بعده چهارم همه را مي پذيرم ....خيال پرواز نيز ندارم.

پس آسوده باش............. در مکتب من, انکار نيست................... سكوت باور من است

2007-08-18T02:40:00.000-07:00

My last day in Spain...for three weeks, in the way back from school, I used to gaze at the top of the hills with a fabulous view of a monument...I had a dream...to go on the top of the Tibidabo hills and pray...(apparantly that´s were Jesus was seduced by the Evil)It was a dream that seemed to take an eternity to come true...After school, I went on the metro and then tram blau and lastly on the fonicular...I saw the heaven and I thought to myself : some people have everything...peace,determination,hope....and others have non, only the cruel experience of oppression and war.............
I went on my personal journey( I got the term from "Alchemist")....on the top it was still another world,felt like another universe, like the one in Pinoque tale......I saw the Iglesia and urged myself to go on the top....I did it...and oh Lord....I stood at the edge of the world...why was is so beautiful this view of the world? I grasped a pack of air and breathed in...I stood there for another minute or so and then I took a picture in my mind and framed it in my heart...I could carry it forever....Then I went inside to sit and think...mostly about my life....
I sat on the first raw...I prayed for me...for future and for everyone I knew...I suddenly saw my self as a third person, merely as an observor and I stayed in that trance for a long time...I asked God to show me the best way to live, but then (since I just finished "Ishmael" and I learnt my lesson)I recanted...I asked him to show me all the best paths to get to my destination...after all, I´d learned there´s more than just one way to get to a point,and there´s no recognized best way to do a thing...I believed in myself as someone unique(as are all other people) and with that I was assured I´ll get there in no time....
And this afternoon, is the end of the chapter one of my personal journey....and this is only the begining....
May god bless the leavers and takers on this earth.............

2007-08-09T00:07:00.000-07:00

Location: Barcelona
Time: lost in neverhood
Weather:Fabulous, though a bit nostalgic
Current Status : I have been sick for 2 days...and now finally I decided to fight it when my fever reached 39 degree...But the funny thing is all the Pharmacies in my way to school are auddenly disappeared,so I decided to search my suitcase for some pills...but no trace.....and worse than that when I finally found "La Pharmacia" it was closed,apparantly Spanish people here don't get sick before 10 am...so disappointingly I came home....but that's not all....there's more into the story...I used to live on the first floor before my trip and I decided to take the one on the second floor(for various personal prefrences) and when I came back the elavator stopped working in some magical way...so I dragged my luggage all the way up...and now I wake up with the pleasant sound of hammer ,ax and dialogues of labors working on the next door....
Take home message: Always be thankful for the current status...you never know what comes next

2007-07-27T11:52:00.000-07:00

داشتم فکر مي كردم چي ميشه اگه يه روزي آرزوهام تموم بشن نکنه ديگه انگيزه اي براي زندگي نداشته باشم ...مثلا تا ديروز هروقت ساعت و دقيقه با هم يکي ميشدن يه آرزو مي كردم... مثلا ۱۱:۱۱ آرزو مي كردم که دانشگاه دلخواهم قبول شم... حالا که پذيرش گرفتم انگار نه انگار ...خوب حالا مثلا که چي? با خودم ميگم بيا فقط مشکلات و تجربه هاي بيشتري رو به مبارزه طليبدي... چقدر هم که مامان و بابام خوشحاليمو تحويل گرفتن! خوب البته حق هم دارن ,نصفه شبشون بود....شايد هم نگران پس لرزهاي تصميمم و مخارجش شدن (...ولي فرقي هم نميکنه ...آخرش هميشه خودمم که بايد با زندگيم دستو پنجه نرم کنم! ) يا مثلا تا چند ماه پيش آرزوم بود که يه مدت تنهايي برم يه جايي و يه زندگي جديديرو تجربه کنم ...فردا دارم ميرم.... اما بازم که چي ? فقط افتخار آشنايي با خودمو بيشتر پيدا ميکنم... شايد واسه همينه که بعضي آدما تا آخر عمرشون براي تحقق آمال و آرزوهاشون وارد عمل نميشن !شايد واسه همينه که ليلي و مجنون هيچ وقت به هم نرسيدن... اونوقت ....بايد تو ليستم چند تا آرزوي دست نيافتني اضافه کنم

2007-07-23T15:10:00.000-07:00

I just finished reading the new Paulo Coehlo's novel, "The Witch of Portobello"...And as always, I have admired his work and art of expressing taos or unknown paths. I think us, as human beings ,never try to be ourselves, not many people experience trance,but simply rely on the so called "Ecstacy" to get out of thier body and observe their souls from outside merely as a stranger...We all experience balnk spaces, but never have the courage to break the silence and search for alternatives...We have long forgot the earth, the friendship we could bond with divinity and the inspiration it could bring to our inside...we all search for euphoria, are constantly trying to change but we stay still for unknown reasons....we look for happiness elsewhere on this planet, setting it as an everlasting unlimited and self deafiting goals,searching it in the chineese fortune cookies....never looking at it as a path, as a way to live...........why can't we love someone with no reason...that's absolutely brutal to love someone we dislike,but as I learned Love simply is...

And above all, we constantly struggle for perfection,to achieve something, but never master "the art of doing absolutely nothing"...forgetting that our souls sometimes needs these moments of void filled beside us,and we have to look face up to it...sometimes we ought to be,just enjoy that we are,rather than someone who could someday become...................when is then time to trasform from a human being into an icon?Isn't it about time to give life the attention it deserves?

2007-07-19T10:51:00.000-07:00

رسم زمانه است

بوده و هست

دلت راشکسته بودند

دلم را شکستي

دلش را شکستم

دل ديگري را خواهد شکست

چرخه پريشانيست

!? دل براي شکستن است ...عادلانه نيست ? اين جواب تو بود

يادمان باشد كه گاه ,گر رس کوزه اي را ميشکنيم کوزمان خواهد شکست

آب در هاون نکوبيم ما كه چون کوزه ها در تشنگي و اين جهان در وصف آب

2007-07-16T14:16:00.001-07:00

شهر در امنو امانه ...داشتم فکر مي كردم که دلم چند وقته دق و دلياشو خالي نكرده

شديدن احتياج داشتم که برم يه جايي و تا ميتونم داد بزنم

.................................................................................

.... از اون بالا همه چيز کوچيک بنظر ميرسيد .....آدما, ماشينا, حتي کوه ها

....... فهميدم,يعني,اول,مطمئن شدم که واقعا جيغ کشيدن من اون بالا احديو زابراه نميکنه, پس تا دلم خواست جيغ کشيدم

و دو سه تا از اون طول موج هاي بنفش رو به رخ اهالي اورنج کانتي رسوندم .... سه دقيقه معلق و آويزون تو هوا و بعد چشمتون روزه بد نبينه! من بودم و سرگيجه هاي مکرر در حد تيم ملي و فشار خون پايين

...تازه يادم افتاد که من اکروفوبيکم!!! بعد از كلي بد و بيراه گفتن به خودم سوالي واسم ايجاد شد

که مگه ما آدم ها دور از جون خوليم که دستي دستي اين کارارو با خودمون مي كنيم? بعد از كلي فکر کردن ديدم همين هيجان ها و ماجراجويي هاست که سرنوشت آدم رو عوض ميکنه و جناب "الف" رو از "ب" متمايز ميکنه و اين خودش يه امتيازه.... مگه نه

2007-07-10T15:11:00.001-07:00

بر روي صندلي راحتي مقابل گهواره مينشيند

کودک بي تاب است
بهانه شير را ميگيرد
"او" خسته است
کودک ناله ميکند
"او" کتاب را از را روي دامنش رها ميکند
از پنجره به بيرون نگاه ميکند
کودک ميخندد
"او" روي صندلي ميلغزد
ملافه را بروي کودک ميکشد که شادي کنان پاهايش را به هم ميزند
"او" خسته است
رخوتي در نگاهش
بدنش پر حرارت است
چشمهايش ميسوزد
کودک غمگين بهانه ميگيرد
ملافه از رويش کنار ميرود
دست گرم"او" گهواره را تاب ميدهد
اثري نميکند, نگاه سردي به کودک مي اندازد
کودک را به آغوش ميگيرد, هنوز گريه ميکند
"او" کودک را شير ميدهد
کودک به بهانه دندان تازه اش پستان"او" را گاز ميگيرد
اشکي متولد ميشود, روي گونه هايشن جان ميگيرد, سرازير ميشود...
روي انگشت کودک ميچکد
کتاب روي زمين ....
کودک ديگر بهانه گيري نميکند
تقصير او چه بود او هم کودکي بود مثل همه
شايد بعد ها "او" برايش ميگفت ....
کودک شايد"او" را تحسين ميکرد
شايد لب هايش را جمع ميکرد و چانه اش مي افتاد
شايد .... کودک همچنان ساکت بود و دو چشم"او" را ميپاييد
او" هنوز روي صندلي از دريچه پنجره چوبي , خاکستري آسمان را تماشا مي كرد "

2007-07-05T14:35:00.000-07:00

با هراس از نبودنت

.... در آينه گم ميشوم

در حال متولد ميشوم ....زمان آبستن وهم است ....و خيال تو

...... نسيم خنك تير ماه بوي خوش تو را ميپراکند

در هواي نياز استغنا دروغ است

جدال وارونه ايست با استوانه هاي دوار فراموشي

هوا تاريک است و من ساعت ديدنت را بارها در اين گوشه دنيا کوک کرده ام

صدايي مي آيد... پسرکي با ساز دهنيش آواز پريشاني مينوازد... روحم نوازش ميخواهد

....ساز دهني از لبش ميفتد..... صدا مي ايستد

شب چه اقبال بلندي دارد

فواره ها صداي شر شر ميدهند و تو صداي خالي حضور

نشاني نگاهت را از دورگردي ميپرسم

او برايم ازگيل هاي گس تنهايي سوا مي كند

... پيرمردي با دندان هاي عاريه اش نيم چه لبخندي ميزند و باد بادک هاي حسرت را به هوا ميفرستد

من نفس ميکشم ...تنفس در هوايي که تو نباشي مجازات ميخواهد

معجزه محتاجم

شعر هايم ديگر رنگ قافيه ندارند ,هذيانند

ترديد نميکنم ....بغضي ميشکند

2007-07-02T13:45:00.000-07:00

Tonight, I'll officially be 23....1.2.3.4.5........22...23 !!!!

Oh my GOD, not that I don't believe it, but I'm someHow iN DenIal!!! Akhe why?Now that I look back,I wish I'd doNe mOre tHings....But there's nothing that I wiSh I hadn't Done....I'm glad....Im grOwing up,acQuiring more knOwldge,striving for wisDom, and geTting more maTure, I jUst dont like aGing....I wRote My list , bUt I didnt finish,Im sure there are 100 miLlion more tHings that Im just Not aware of And 10 billion things that I'vE just never Been eXposed to...There's nothing wRong with Getting older, But wHat if at the End you end up in th cenTer of a loop?What if you never realize where you're supoosed to go?what if you don't accOmPlIsH anY Thing?Why ThEy SaY LiFe iS ToO sHort,doeS thaT mEan yoU jusT woNt geT eNouGh of It?MaYbE I waS borN BefOrE ,but tHis Life, Is whIch one?WoulD iT Be The LasT?Or thE fiRst? I'm Experiencing wierd momenTs now,But I'm surE i'll Be FinE....Just Fine....Maybe I'm chAnginG forGood, buT is it Good?

God....tHank You fOr Bringing mE to This World aND I trY my Best to Make SomethiNg oUt of This lIFe......I Open And CloSe my eYes once more....ThiS tIme Seeing thE world Different!

2007-06-29T10:29:00.000-07:00

ديدي بعضي وقتا يه سري آدما چه تغيراتيو توت به وجود ميارن? يه چيزي رو بهت القا ميکنن يا منشا الهامات و پيشرفت هاي آدم در زندگي ميشن? مثلا تا حالا شده يه روز تصميم بگيري که به همه آدم هاي دوروبرت نگاه کني? يا مثلا تصميم بگيري که امروز صبحانه, همه همکاراتو مهمون کني? يا براي رئيست يه کارت تشکر بفرسي? يا براي مامان دوستت گل بخري? يا بري عيادت يه دوستي که فقط چند دقيقه فرصت شناختن داشتي? يا يه کتاب جديدي رو که تازه خوندي بين همه دوستات بگردوني? (البته بعضيها اسم اين کار رو جو گير شدن ميگن, اما من به نفس عمل و پيامد هاش علاقه مندم)... کاشکي آدما ميفهميدن براي خوشحال کردن همديگه لازم نيست كلي تلاش کرد ,گاهي وقتا يه لبخند کوچيک يا تلاقي دو نگاه, همون کارو ميکنه! همون اثرو داره ...داشتم فکر مي كردم چي مي شد اگه هر روز يه کار خوب کوچولو انجام بدم?! بعد توي ۱

سال ,۳۶۵ تا کار خوب ميشه ...مثل يه حساب پس انداز... توي يه محور مختصات لگاريتمي ... لازم نيست که آدم با همه مردم مهربون باشه ...همين که اطرافيان و دوستاي خودشو هم راضي نگه داره کار بزرگيه!(ميگن چراغي که به خانه رواست به مسجد حرام است )دارم يه ليست تهييه ميکنم ۱۰۰تا کاري که ميخوام از 23 سالگيم به بعد و تا قبل از مردنم انجام بدم ... يادم باشه هميشه صورتم خندون باشه ...براي نشون دادن علاقه و توجهم به ديگران دنبال يه فرصت طلايي نگردم

2007-06-25T01:40:00.000-07:00

فراموشت خواهم کرد, بي آنکه لحظه اي از بودنت را به ياد بياورم.. .

سنگ هم سزاوار تو نبود, ميدانم

.... به ياد مياورم ...نگاه بي فروغت را و جامه شرمي که چه ارزان فروخته بودي

.... ميدانم من رود بودم و تو سزاوار برکه.... من سکوت يک آواز و تو مرگ صدا

........بودي .....هستي .... مهم نيست من چه بودم ,تو که هستي ...من ....من وجود ديگري شده ام

...اين بيگانه را نميشناسم ......سايه غريبي که از تاريکي ميترسد

..... مدادم را برميدارم ....نه نه.. جوهر قرمز ميخواهم.... ياد بي ياد......غبار فاصله ميپاشم روي خاطره ها

نقطه سر خط بس است ديگر .....فصل فصله تنهاييست ........بت پرستي تمام شد

........اشکي نيز برايم نمانده...پس بگذر و برو....واژه مقدس است...بدرود

2007-06-19T15:10:00.000-07:00

گاهي آدمک ها خوشحالند

گاهي ماهي ها تنها

گاهي نيلوفرها عاشقند

گاهي قاصدک ها در راهند

گاهي مردابها با سكوت در نبرد

گاهي ساقه ها بيمارند گاهي سايه ها غريبند

گاهي گلابي ها گردند

گاهي نارون ها

... گاهي زندگي

...گاهي سفيد

...گاهي بيرنگ

2007-06-05T00:08:00.000-07:00

امروز به يه نتيجه رسيدم... که ديگه نبايد بنويسم.... نوشتن درديو دوا نميکنه, چيزي رو عوض نميکنه

فقط کاستيها رو پررنگ

تر ميکنه.... فقط يک ماه وقت دارم.... براي عبور از خيابان دلتنگيها

....پس به سلامتي بيخيالي جرئه اي مينوشم و براي آخرين بار در پاورقي دفترم نقشي از حضورم را ثبت ميکنم.... شايد در خيابان ۲۳ مفهوم هستي را نوازش کنم ...پس تا آنروز...خداحافظ

2007-05-30T13:42:00.000-07:00

پرسيد کجاست? پاسخش دادند: نگرد, نيست

.... اما مدت ها گشت.... زير و رو کرد..... مثل حلزوني که دنبال خانه اش ميگشت .... نبود.....ميدانست گمش کرده است

مدت هاست ....سال هاست .....عجب..... خواب بود ?نه ...گمان نميکرد.... توهم بود? شايد ...اهميتي نداشت .......نکند در تاريخ جا گذاشته بودش? چرا ثانيه متوقف نميشد? از چه فرار مي كرد? بريده بود ?....از ......از پوچي مطلق ..... از تراژدي هاي
....

.... خطاب به آنها گفت: پس بگرديد يا بميريد

.....خطابش کردند: مردن انگيزه ميخواهد

لختي نشست, با خودش گفت: اين پروانه ها هم آرزوهاشان را در پيله ابريشم به يادگار گذاشته اند

2007-05-22T23:51:00.000-07:00

ميشناسند همه خيابان۲۱ ام را

کسي ديگر گلدان هاي دلتنگي را آب نميدهد

جز ا و که ميشنود صداي مرا

چه بگويم من

... پروانه هاي خشك ,نچينم درون قاب

فرمان به مردمان خسته چه سود? شادم نميکند

خستم زين شب هاي رنگ رنگ... اين فريب ها دگر خامم نميکنند

من عهد بسته ام که بفهمم بغض را

باور کنم گريه را

تفسير کنم سكوت را

ابعاد عمرم عرض است و طول آن بي شك کوتاه

من را به عبث نيافريدست خالقم

پايان اين حيات جستجوي ديگريست ...من ميدانم

واي بر من اگر نگويم کلام عشق
حاشا از آنکه نجويم روح مهر

من آمدم تا بفهمم خدا کجاست

عهديست ديده را, با چشمان بسته نجويم خداي خويش

2007-05-21T16:14:00.000-07:00

It was a gloomy rainy day. Clouds had just spread over the sky & there was absolutley no reason to smile...I decided to the take the subway to my destination . I went down the stairs...I had few reasons to fear, few more reasons to cry and some other to ignore...I was drowned in my foolish thoughts when I heard a homeless man by the station laughing and saying all good thing that had happened to him that day....He said:" If I die today, I'm holding no regrets whatsoever since I had my McDonald's chocolate chip cookie, a grande' French toast latte', and had seen clouds and rain drops once again...Suddenly I felt bad for myself...depreciating what I had , for all I know this respectful homeless man thought me a priceless lesson and that was to value every single precious thing I was given and cherish every moment in my life as if it is my last day in this life...I went back to the street, this time running in the rain and thinking how beautiful was the sky and so few were my mishaps...

2007-05-16T08:47:00.000-07:00

داشتم به اشتباهاتي که تاحالا تو زندگيم کرده بودم فکر مي كردم .... طياره ساوت وستي که سوارش بودم شروع به لرزيدن کرد ....(صد رحمت به هواپيمايي ماهان و ايران اير) داشتم کابوس مي ديدم ....بيدار شدم ... هنوز داشتم به اشتباهاتم فکر مي كردم... ۲باره

بيدار شدم ...زندگي پس همش يه خوابه! نيست? هي بيدار ميشي و تو بيداري ۲باره بيدار ميشي..... تو کتاب دكتر داير خوندم که بايد در بيداري مرد....( همونطور که رومي هم اشاره کرده تو داستان طوطي و مرد بازرگان) بايد به يه جايي رسيد که تو زمان محو شد و من دقيقا به شخصه به اين نتيجه رسيدم وقتي که تو مدت پرواز مقدار مجهولي از زمان رو گم کردم, يعني اصلاً مطرح نبود !ديروز ,حال و فردا در حقيقت همين يک لحظه بود ,منتها در مقياس عمر انسان.... داشتم فکر مي كردم که ديگه اشتباه نکنم.... داشتم خودمو سرزنش مي كردم.... بعد كلي ناراحت شدم... سريع پشيمون شدم.... آدم فقط با اشتباهاتش بزرگ ميشه و خالص ميشه ....اشتباهات فرصت ها هستند... پس دوباره چشامو بستم و از خدا خواستم فقط کمکم کنه كه از اين به بعد فقط اشتباهتمو تکرار نکنم, همين

2007-05-09T16:55:00.000-07:00

زندگي هميشه يه چيز جديدي تو چنته داره..... يه اتفاقايي که دهنم باز مي مونه.... البته کم کم عادت کردم که بهش عادت کنم.,.. يا حداقل استقبال کنم.. انقدر خسته بودم که يه دو ساعتي طول کشيد تا جواب سلام مرد بغليمو تو آسانسور بيمارستان دادم ......همينجوري هاج و واج مونده بودم ....فقط يادم هست که لبخند از لب مستخدم مکزيکي که هميشه به زبون خودش باهاش احوالپرسي مي كردم محو شد.... دست خودم نبود... قدرت هرگونه حرکتي از اعضاي صورتم سلب شده بود ....سلولاي خاکستري مغزم اصلا با نورون هاي احساسم هماهنگي نميکردن.... صداي تق تقه کفشام روي موزاييک هاي زمين رشته افکار مغشوش و در همو برهمرو از هم گسيخت... پاهام به شدت درد مي كرد ...بعيد ميدونم مال کفشاي پاشنه بلندم باشه! داشتم به چي فکر مي كردم? يهو ياد يادداشتي که همکارم روي ميزم گذاشته بود افتادم ,نه شايدم ياد جمله اي که ته بستني چوبيم نوشته شده بود.... اصلاً چه فرقي ميکنه ? ليست کارايي که امشب بعد از کار بايد انجام ميدادم مرور کردم.... يکي کم اومد, دوباره شمردم.... صداهاي اطراف همهمه مبهمي بود که تو سکوت مطلق محو مي شد ...مورچه اي داشت دوره خودش ميچرخيد ....راستي مورچه ها هم خونشونو گم ميکنن? اصلاً دلشون تنگ ميشه? شايد نه.... خانم بغليم بوي سيگار ميداد,احساس کردم۲۰ دقيقه از عمرم کم شد..... اه حالم از اين موزيکاي تو آسانسور بهم ميخوره.... انگار آدمو آماده ميکنن که پياده که ميشي خبر بديو بهت بدن ....دختر بچه اي به زور ميخواست دکمه ۷ رو فشار بده ,بغليم با لبخندي گفت اينجا پنجمه.... لبخند زورکي تحويلش دادم, بايد پياده مي شدم.... راستي کجا بودم? داشتم مي گفتم...

2007-05-04T11:26:00.001-07:00

کمي فکر کن آنچه که گفتم شعر نبود

اشکهاي شورم واقعي بود

اشک تمساح نبود

درست شنيدي, دوستت ندارم ...........محال است روزي دوست داشتمت

رنگ عشق محو نمي شود... خاکستر نمي گردد ...نميميرد , اين را از بلنديهاي بادگير آموختم

هيسسسسسسسسس, هيچ نگو..... نوبت من است.... حق من است

رنجي که مي بريم در نگاه من چيزي متفاوت از آل احمد است..... اما رنج مي بريم

.... انکار نكن

صحبتم از مرگ يک گلبرگ نيست, جنگلي ويران شدست

پس بگذار مولانا برايم بگويد

خاموش که سرمستم بر بست کسي دستم

انديشه پريشان شد تا باد چنين بادا