دنياى وارونه ايست نازنين

.....اقرار ميكنم اين را جايى شنيده ام

....ميدانم براى پرواز هيچ وقت دير نيست اما ...نميدانم

...شايد پرواز در اين گنبده كبود خود گناهى بزرگتر باشد

گاه روبروى آينه دختركه خيالبافى ميبينم كه كوزه اى از شير را به تصور رويايى نقره اى در امتداد پاره خط بچگى حمل ميكند

...و گاه ...بى آنكه بخواهم...زيره درخت نارون...با كتابى خيس باز به خود قول ميدهم

....من را ببخش