چشم بصيرت نميخواهد، هر ثانيه كه ميگذرد تنهاتر ميشويم
صداى پوچى لحظه ها هرروز محسوس تر ميشود
و من در بيوزنى آينده و حال معلق تر
باورش دشوار است...جدال حقيقت و واقعيت
چگونه ميشود چشم هارو بست يا شست و جور ديگر ديد...سهراب كاش اينجا بودى....شعرى بر وزن حال مى سرودى
هراس فردا را دارم...كه براى پرواز دير باشد. آيا هميشه يك پرستو خواهم ماند ؟
No comments:
Post a Comment