پرواز را به خاطر بسپار ,پرنده مردني ست

يکي بود يکي نبود... زيره گنبده کبود غير از خداي مهربون هيش کي نبود... توي آسمون آبي يه پرستويي بود که از يه جاي خيلي خيلي دور سفر کرده بود... دوره دور... تنها و.و غريب... يه عقابي بود که تو بلند پروازيهاش همه بالاشو از دست داده بود... عقابه پرستورو که ديد دلش هوس پرواز کرد. پرستو چون خيلي مهربون بود کمکش کرد ...ميدونست که دوستي پرستو و عقاب ممکن نيست... حتي تو قصه ها هم نشنيده بود... عقابه کارشو خوب بلد بود از اين پرستو ها زياد ديده بود... پرستو ميفهميد ولي همه چيزو ناديده ميگرفت ... باهم آسمون هاي زيادي ديده بودن ... يه روز يه فيلم ديده بودن " زن زيادي" و عقابه گفته بود که خيلي قشنگه و داستان زندگي بيشتر عقاب هاست.... بخاطره همين بلند پروازيها... عقابه هميشه مي گفت که کاره درستي کرده ,حقش بوده... ولي از هيچ کدوم درس نگرفت... ميدونست که پرستو فقط منتظره يه تلنگره تا همه چيز براش تموم بشه ولي امان از اين عشقايه عقابي...عقابه واکنش پرستو رو ميدونست. ميدونست که پرستو به اندازه کافي آزرده ست,فقط يه جرقه لازمه تا براي هميشه بارو بنديلشو جمع کنه و براي هميشه بره...يه روز دست بر قضا پرستو مريض شد... عقابه هم يه نسخه داد به پرستو که استفاده کنه بلکه خوب شه... قسمتو ببين که پرستو نامه عقابو ديده بود وقتي توي آسمون ديگه پرواز مي كرده و بالو پرشو به رخ پرستوهاي ديگه ميکشيده تمامه گذشته براي پرستو تداعي شد... جواب خيلي از سوالاشو گرفت ... از اون به بعد پرستو از اون آسمون رفت... کوچ کرد, رفت و رفت و رفت تا ديگه نشوني از اون آسمون قبلي نديد... پرستو درسشو ياد گرفته بود که ديگه به هيچ عقابي درس پرواز نده, که ديگه به هيچ عقابي بالاشو قرض نده.. سال ها ميگذره از اون زمان, عقابه از خجالتش هرگز ديگه نشوني از پرستو نگرفت, حرفي نداشت بزنه. توجيهي براي کارش نداشت... عقابه ترديد نکرد بالاشو جمع كرد و رفت تا يجاي ديگه يا توي همين آسمون پروازه عقابيشو از سر بگيره . پرستو دلش شكست ولي خوشحال بود الان حتا مي تونست خودش بالاتر پرواز کنه... هيچ منتي هم به عقاب نداشت ...ولي خوشحال بود...خيلي خوشحال به خاطره اشتباهي که مرتکب نشده بود...