امروز به يه نتيجه رسيدم... که ديگه نبايد بنويسم.... نوشتن درديو دوا نميکنه, چيزي رو عوض نميکنه
فقط کاستيها رو پررنگ
تر ميکنه.... فقط يک ماه وقت دارم.... براي عبور از خيابان دلتنگيها
....پس به سلامتي بيخيالي جرئه اي مينوشم و براي آخرين بار در پاورقي دفترم نقشي از حضورم را ثبت ميکنم.... شايد در خيابان ۲۳ مفهوم هستي را نوازش کنم ...پس تا آنروز...خداحافظ
No comments:
Post a Comment