کاش شاعر نشده بودم تا هميشه در ابتداي هر شعر سراغت را بگيرم

ميخواهم تو را تنها

.....در شرشر شعر میبارمت .......های های ....بيهوده است

... هميشه دست خالي باز ميگردم

... شعر را بهانه ميکنم

شعر را براي گريه

.. گريه را براي تو

... تو را براي زندگي

..... کاش به آندازه ي تپه فروتن بودم

... تا ناله ي پژواکي اين چنين در همم نمي شکست

بي موج و پر صدا